Η Πρόσκληση της Καμπάνας

[...]

Ωραία. Ας πάμε στο παραλήρημα της ημέρας.

Τις προάλλες, ήμασταν έτοιμοι να καθίσουμε για Ζαζέν και είπα κάτι του στιλ, «ΟΚ, ας χτυπήσουμε το καμπανάκι και ας ξεκινήσουμε». Πετάγεται λοιπόν κάποιος και λέει ότι σε ένα άλλο γκρουπ Ζεν που ήξερε δε λέγανε «ας χτυπήσουμε» το καμπανάκι διότι η λέξη αυτή είναι πολύ βίαια και, αντί γι αυτή, λέγανε «ας προσκαλέσουμε το καμπανάκι να ηχήσει».

Το σχόλιό μου όταν το άκουσα, ήταν «Και άμα στο καμπανάκι αρέσει να το χτυπάνε;» Πού ξέρουμε; Μπορεί να του αρέσει να το χτυπάνε και να παρακαλάει να το χτυπήσουν –αν ισχύει κάτι τέτοιο, δεν είναι καλό να του αρνείσαι αυτό που πραγματικά θέλει.

Όλος ο κόσμος δε θέλει από τη ζωή του τα ίδια πράγματα που θέλουμε εμείς. Αυτοί που θέλουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θες εσύ ή από αυτό που θέλει η πλειονότητα, δεν είναι κατ’ ανάγκη άρρωστοι και λάθος, ούτε χρειάζονται να τους αλλάξεις και να τους κάνεις να μοιάζουν μ’ αυτό που αποκαλείς «φυσιολογικό».

Κατά τη γνώμη μου, αυτό θα ‘πρεπε να είναι προφανές ειδικά στους Δυτικούς που ενδιαφέρονται για τις λεγόμενες «ανατολικές πνευματικές ασκήσεις». Είμαστε ήδη μειονότητες οπότε θα έπρεπε να κατανοούμε τις δυσκολίες που έχει το να σε ενδιαφέρει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας ούτε καν αντιλαμβάνονται.

Παρόλα αυτά, στα βουδιστικά κέντρα συναντά κανείς συχνά ανθρώπους με πολύ βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις και πολύ βαθιά ριζωμένους ψυχαναγκασμούς που προσπαθούν να μεταμορφώσουν τους ανθρώπους που γνωρίζουν σε κάτι που να μοιάζει στους ίδιους, αντί να τους επιτρέψουν να είναι αυτό ακριβώς που είναι. Στην πραγματικότητα, αυτή η τάση είναι συχνά ακόμα πιο έντονη στους ανθρώπους που ασχολούνται με περιθωριακά (niche) πράγματα –όπως, για παράδειγμα, με το Ζεν– παρά στον ευρύτερο πληθυσμό.

Στους ανθρώπους που ασχολούνται με το Ζεν και τα παρόμοια, αυτού του είδους ο ψυχαναγκασμός είναι συχνά θαμμένος κάτω από πολλά στρώματα ανομολόγητης αυταρέσκειας ως προς την ηθική τους. Φυσικά, αν ασχολείσαι με το Ζεν δε γίνεται να σε ενδιαφέρει κάτι που οι υπόλοιποι από εμάς που ασχολούμαστε με το Ζεν θα θεωρούσαμε αλλόκοτο ή (αν είναι δυνατόν!) βιτσιόζικο.

Πολλά από τα φαινόμενα που βλέπω να συμβαίνουν στον κόσμο του αμερικανικού Ζεν ορμώνται από αυτή την αυταρέσκεια ως προς την ηθική –πρόκειται για την ίδια ασφυκτική ομαδική αντίληψη που λέει «Έλα μαζί μας, γίνε ένας από εμάς, κάνε αυτά που σου λέμε να κάνεις, γίνε το είδος του ανθρώπου που θέλουμε να γίνεις και αν συμμορφωθείς με τις ιδέες μας θα έχεις ως ανταμοιβή την αίσθηση ότι ανήκεις. Μην τολμήσεις, δε, να ξεστρατίσεις από αυτό που θεωρούμε σωστό διότι τότε θα σου πάρουμε αυτή την αίσθηση».

Εδώ όμως είναι το κόλπο. Αν πας, π.χ. σε ένα σέσιν όπου μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει να ασκηθεί στο Ζαζέν για μερικές μέρες, ζώντας σε έναν περιορισμένο χώρο, πρέπει να υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς και μάλιστα αυστηροί –για να χρησιμοποιήσω μια ιαπωνική έκφραση, αυτό είναι αταριμαέ (当たり前): τόσο προφανές που αισθάνεσαι βλάκας αν πρέπει να το πεις. Από την άλλη, αυτό δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, πρέπει να προσπαθούν να μπουν στο καλούπι του ιδεώδους ατόμου που έχει ονειρευτεί ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής της ομάδας.

Για μένα, μια καμπάνα είναι κάτι που ευχαριστιέται να χτυπιέται. Όταν χτυπάμε μια καμπάνα, της επιτρέπουμε να πραγματώσει τον εαυτό της ως καμπάνα –και όταν δεν την χτυπάμε, δεν μπορεί να κάνει αυτό που χρειάζεται να κάνει. Αν προσπαθήσεις να κρύψεις το γεγονός ότι χτυπάς την καμπάνα, θάβοντας την πράξη σου κάτω από κάποιον προσποιητό ευφημισμό, δεν είσαι έντιμος ούτε απέναντι στον εαυτό σου, ούτε απέναντι στην καμπάνα.

Έχεις την ευθύνη να παίζεις τον ρόλο σου. Μερικές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια καμπάνα που πρέπει να χτυπηθεί προκειμένου να πραγματωθεί ως καμπάνα. Αν είναι κανείς τόσο μπερδεμένος μέσα στην προσεκτικά χτισμένη εικόνα που έχει για τον εαυτό του, την εικόνα ενός ατόμου που δε θα χτυπούσε ποτέ τίποτα (ούτε καν μια καμπάνα), μπορεί τελικά να προκαλέσει περισσότερο κακό καθώς δε θα κάνει την πράξη που είναι αναγκαία.

Η τρέχουσα ποπ κουλτούρα, έχει δημιουργήσει μια ιδανική εικόνα για πώς είναι οι βουδιστές –πρόκειται για συνεσταλμένα άτομα που φοβούνται τόσο πολύ μήπως προκαλέσουν κακό ώστε δεν μπορούν να δράσουν ούτε όταν είναι αναγκαίο να το κάνουν. Δείτε το παρακάτω εξαιρετικό παράδειγμα αυτού που λέω στο YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=znnQCXp2iY8

Έχει πλάκα, το παραδέχομαι. Και δε με προσβάλλει καθόλου. Το πρόβλημα είναι ότι γνωρίζει κανείς πολλούς, πάρα πολλούς ανθρώπους που θεωρούν εαυτόν βουδιστή και που βλέπουν τον Βουδισμό περίπου όπως και οι άνθρωποι που έφτιαξαν τη διαφήμιση αυτή. Πρόκειται για ανθρώπους (αναφέρομαι στους πρώτους), που προσπαθούν να διαμορφώσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις καρικατούρες των βουδιστών που βλέπουν στα τηλεοπτικά διαφημιστικά και στις κακές ταινίες του Χόλυγουντ.

Το αποτέλεσμα; Αυτό που συμβαίνει και με τις θρησκείες: προκειμένου να ενδυναμώσουν την απόφασή τους να γίνουν αυτό που προσπαθούν να γίνουν, χρειάζονται και άλλους ανθρώπους που να προσπαθούν το ίδιο. Και έτσι, η ομάδα αρχίζει να πιέζει τα μέλη της να συμμορφωθούν και όσοι δε συμμορφώνονται, εξοστρακίζονται. Όσοι δε, μένουν, αισθάνονται καλά διότι είναι περιτριγυρισμένοι μόνο από ομοϊδεάτες τους.

Ο πραγματικός κόσμος, ωστόσο, δεν είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς ή που, για να είμαστε πιο ειλικρινείς, παριστάνουν ότι σκέφτονται όπως φαντάζονται ότι σκεφτόμαστε προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια τη δική μας και της υπόλοιπης ομάδας. Αν αυτό είναι που καλλιεργούμε στις σάνγκες μας, δε βοηθάμε κανέναν.

Ακόμα πιο επικίνδυνος από τον ψυχαναγκασμό να μεταμορφώσουμε τους άλλους σε αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να είναι, είναι ο ψυχαναγκασμός να μεταμορφώσουμε τον εαυτό μας σε αυτό που θέλουν οι δικοί μας ιδεότυποι –ιδεότυποι που βασίζονται στην ίδια απληστία, στον ίδιο θυμό και στις ίδιες ψευδαισθήσεις που προσπαθούμε να ξεριζώσουμε με την άσκησή μας. Γι αυτό το Ζεν δεν έχει κανέναν άλλο στόχο πέρα από το να επιτρέψει σ’ αυτό που είναι πραγματικά παρόν να πραγματωθεί ξεκάθαρα. Παραδόξως, όταν το κάνουμε αυτό, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε τι πραγματικά χρειάζεται αλλαγή στη ζωή μας και βλέπουμε καθαρά τι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα ώστε να μπορέσει να συντελεστεί η αλλαγή αυτή.

Ο Κόντο Σαουάκι, λέει κάπου μια ιστορία όπου παρομοιάζει το να γίνεις Βούδας με το να γίνεις κλέφτης. Προκειμένου να γίνεις κλέφτης, δε χρειάζεται να ασκηθείς χρόνια και χρόνια ώστε να μπορέσεις να γίνεις ο ιδανικός κλέφτης –απλώς πας στο πλησιέστερο δισκάδικο, τσιμπάς το καινούριο CD των Metallica, το χώνεις στην τσέπη σου και πας προς την πόρτα. Πιθανότατα θα σε τσιμπήσει το τέρας που στέκεται εκεί αλλά μπορεί και να τα καταφέρεις να την κάνεις. Όπως και να ‘χει, έχεις γίνει ακαριαία κλέφτης.

Το ίδιο ισχύει και με τη βουδιστική άσκηση: γίνεσαι Βούδας κάνοντας Ζαζέν. Τη στιγμή που παίρνεις τη στάση, είσαι Βούδας. Δε χρειάζεται να υποχρεώσεις τον εαυτό σου ή όσους βρίσκονται γύρω σου να μεταμορφωθούν στα μπερδεμένα ιδεώδη που έχεις σχετικά με το πώς πρέπει να είναι οι βουδιστές.

Αυτός ο ψυχαναγκασμός να αλλάξουμε τους άλλους και τον εαυτό μας σύμφωνα με τους ιδεοτύπους μας, είναι ένα σημαντικό πρόβλημα και μάλιστα ένα πρόβλημα που δε νομίζω ότι τυγχάνει της προσοχής που θα ‘πρεπε. Είναι η εξωτερική πραγμάτωση μιας πολύ βαθιάς παρανόησης περί Βουδισμού η οποία στην ουσία καθοδηγεί πολλά από αυτά που περνάνε για Βουδισμός στις μέρες μας.

Αν θες να πεις ότι αποδέχεσαι τα πάντα, τότε που να πάρει και να σηκώσει, αποδέξου τα όλα τα γαμημένα. Όχι μόνο αυτά που θεωρείς αποδεκτά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πάμπολλα πράγματα που όντως θέλουν αλλαγή. Όμως τα πράγματα που στ’ αλήθεια χρειάζονται αλλαγή είναι, συνήθως, εμφανή.

Ο Βουδισμός δεν είναι να αναχωρείς από την πραγματικότητα και να πηγαίνεις σε έναν καλύτερο και ευγενέστερο κόσμο που έχεις δημιουργήσει μέσα στο κεφάλι σου. Είναι να κάνεις αυτόν εδώ τον κόσμο καλύτερο βλέποντας αυτό που πραγματικά είναι και κάνοντας αυτά που πραγματικά χρειάζεται να γίνουν.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

ΥΓ
Για τον Κόντο Σαουάκι (Kodo Sawaki), δάσκαλο του Γκούντο Νισιτζίμα και έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους του Ζεν του 20ου αιώνα, μπορείτε να διαβάσετε λίγα πράγματα εδώ.

Κι άλλη γκρίνια σχετικά με την άμεση φώτιση

[...]

Εχτές το βράδυ λοιπόν, μια φίλη μου ήθελε κάποιον να της κάνει μια ταριφιά για να πάει να δει μια δική της φίλη –ας πούμε ότι η πρώτη φίλη λέγεται Σάλι και η δεύτερη Τάμπιθα. Η Τάμπιθα είχε καλέσει τη Σάλι σε ένα πράμα σχετικό με το Δικτυακό Μάρκετινγκ (Network Marketing) στο Σίλβερλεϊκ, μια χαϊλέ περιοχή του Λος Άντζελες.

Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε μια εκδήλωση σχετική με το Δικτυακό Μάρκετινγκ. Το Δικτυακό Μάρκετινγκ είναι κάτι σαν αυτό που κάνει η Amway, η Herbalife ή η Avon: είναι κάτι εταιρείες που δε διαφημίζονται αλλά κάνουν κάτι σικέ πάρτι στα οποία προσπαθούν να σε ψήσουν να αγοράσεις τα προϊόντα τους. Όμως δε θέλουν μόνο να ψωνίσεις –θέλουν να σε κάνουν να γίνεις και πωλητής τους.

Η ατμόσφαιρα θύμιζε αρκετά αυτό που αισθάνεσαι στις μαζώξεις των θρησκευτικών αιρέσεων (cults). Μέσα στο κοινό είναι τοποθετημένοι αρκετοί που είναι ήδη μέλη και η δουλειά τους είναι να φωνάζουν «Μπράβο!» σε συγκεκριμένα σημεία της παρουσίασης –μερικές φορές μάλιστα, είναι κάπως πιο διακριτικοί και απλώς λένε κάτι σαν «Ουάου!» ή «Απίστευτο!» τη στιγμή που πρέπει, λες και απλώς έτυχε να βρίσκονται εκεί και να εντυπωσιαστούν από την παρουσίαση που παίζει στο Power Point.

Στο τέλος της παρουσίασης, οι πιστοί κόβουν βόλτες και ρωτάνε τους καινούριους «Τι σου άρεσε;» –δέχτηκα την ερώτηση τρεις φορές από ανθρώπους που προφανώς δεν αντιλαμβάνονταν πόσο καρφώνονταν ότι ήταν βαλτοί. Και τις τρεις φορές τους απάντησα «Πολύ ωραίο σπίτι είναι αυτό» (επειδή όντως ήταν) και τις τρεις φορές έμειναν εμβρόντητοι. Ελάτε ρε παιδιά! Λίγη φαντασία! Πείτε τουλάχιστον κάτι σε στιλ «Ναι, και ο ιδιοκτήτης το αγόρασε με τα λεφτά που έβγαλε όντας μέλος του δικτύου». Τι μαλάκες. Ακόμα κι εγώ θα μπορούσα να το κάνω αυτό και αυτά τα ζώα είχαν μείνει κόκαλο επειδή δε σχολίασα κάτι σχετικό με τη μαλακισμένη παρουσίασή τους. Α σιχτίρ!

Τέλος πάντων, το συγκεκριμένο κόλπο –θέλω να πω, πρόγραμμα– είχε να κάνει με κάτι φτηνά προγράμματα διακοπών. Το σκεπτικό είναι ότι φτιάχνονται κάτι μεγάλες ομάδες ανθρώπων που μπορούν να αγοράσουν μαζικά και να μειώσουν τα έξοδα των διακοπών των μελών τους (Ουπς! Δεν έπρεπε να το πω αυτό –έτσι μας είπαν στο τέλος της παρουσίασης). Καλή ιδέα, φαντάζομαι, αν θες να πας διακοπές έτσι γενικώς, παρέα με ένα μάτσο ζόμπι από το γκρουπ.

Καθώς παρακολουθούσα το όλο πράγμα, συνειδητοποίησα ότι είχα δει το ίδιο ακριβώς έργο άλλες δύο φορές: τη μια στο βίντεο The Secret και την άλλη στα βιντεάκια στο YouTube από τα σεμινάρια του Big Mind® του Γκένπο Ρόσι. Όπως είπα και παραπάνω, σ’ αυτά τα μαρκετινίστικα ιβέντ υπάρχει ούτως ή άλλως μια ατμόσφαιρα που θυμίζει θρησκευτικές αιρέσεις, οπότε οι τύποι από το The Secret και το Big Mind® δεν είχαν παρά να εφαρμόσουν τις αρχές, τη φιλοσοφία και τις τεχνικές του δικτυακού μάρκετινγκ στις λεγόμενες «πνευματικές» ασκήσεις –το οποίο είναι αντιστροφή αυτού που έγινε αρχικά: τις ιδέες αυτές, τις τσίμπησαν από τις διάφορες αιρέσεις, κάποιοι τύποι που ήθελαν να βγάλουν λεφτά. Πολύ έξυπνο. Όμως, εν τέλει, άνευ αξίας.

Γι αυτό πρέπει κάποια στιγμή κάποιος να πλακώσει στις κλωτσιές (και μιλάω για άγριες κλωτσιές) τον Γκένπο Ρόσι. Στην περίπτωση του The Secret, το όλο πράγμα είναι μια παπαριά από την αρχή μέχρι το τέλος και δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος ουσίας ή αξίας –είναι εξίσου χρήσιμο όσο τα προϊόντα της Herbalife ή οι φτηνές διακοπές με τα ζόμπι. Με τον Γκέμπο όμως, το πρόβλημα είναι ότι εκεί η ίδια τακτική ακολουθείται για το Ζεν, το οποίο στον πυρήνα του είναι η πιο πρακτική και χρήσιμη φιλοσοφία και άσκηση που υπάρχει. Όπως έχω πει και άλλοτε, αν θέλει κανείς να πα' να συμμετάσχει στις βλακώδεις μαζώξεις του Γκένπο, ας πάει. Όμως αυτό το πράμα δεν είναι Βουδισμός και όποιος λέει ότι είναι, θέλει κλωτσιές στον κώλο.

Όλο το κόλπο με το δικτυακό μάρκετινγκ (παραδείγματα του οποίου είναι και το Big Mind® και το The Secret), βασίζεται σε δύο ιδέες. Η μια είναι ότι αυτό που πραγματικά θέλεις από τη ζωή σου είναι ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΕΞΩ και όχι εδώ και η άλλη, ότι ο μάγκας που πρωταγωνιστεί στο σόου έχει αυτό που χρειάζεσαι και μπορεί να στο πουλήσει. Πρόκειται για την απόλυτη σύγχυση, την οποία δημιουργεί και συντηρεί η συλλογική σκέψη.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης ότι τόσο οι κομπίνες με το δικτυακό μάρκετινγκ, όσο και το Big Mind®, ενστερνίζονται την ίδια ιδέα ότι όλο αυτό το πράγμα ως τώρα ήθελε πολύ χρόνο, προσπάθεια και ενέργεια όμως πλέον υπάρχει μια καινούρια τεχνική που έχει τα ίδια αποτελέσματα χωρίς όλη τη βαβούρα. Στην περίπτωση του δικτυακού μάρκετινγκ ο στόχος είναι να γίνεις πλούσιος, ενώ στην περίπτωση του Γκένπο και των άλλων, το να φτάσεις στη φώτιση. Πιστέψτε ό,τι θέλετε, κορόιδα.

Ακούστε. Απλώς σας λέω αυτό που βλέπω. Δε δίνω μια αν το πιστεύετε ή όχι. Δεν προσπαθώ να σας πείσω ότι έχω δίκιο. Πιστεύω όμως ότι έχει κάποια αξία να προσπαθείς να εκφράσεις τη συγκεκριμένη άποψη, ακόμα και αν κανείς δε δίνει ιδιαίτερη προσοχή. Αυτά.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 8 Αυγούστου 2007

ΥΓ
Για το The Secret, μπορείτε να περάσετε μια βόλτα από το σχετικό σάιτ.

Μη Βλέπετε Τηλεόραση

[Σ.τ.Μ. Το κείμενο που ακολουθεί μπορεί να φανεί κάπως περίεργο στην αρχή καθώς πρόκειται για συνέχεια μιας συζήτησης σχετικά με τα κείμενα του Μπραντ Ουόρνερ στο πορνογραφικό (και καλά) σάιτ Suicide Girls. Καθώς δεν έχω μεταφράσει εκείνο το κείμενο στα Ελληνικά, ίσως ο αναγνώστης αισθανθεί κάποιο κενό όμως νομίζω ότι διαβάζοντας λίγο παρακάτω, θα μπορέσει να συνδέσει το νόημα.]

Κάποιος ανώνυμος αναγνώστης, άφησε στα σχόλια το παρακάτω κείμενο:

Η Πέμπτη Άσκηση: Αντιλαμβανόμενος τον πόνο που προκαλείται από την απερίσκεπτη κατανάλωση, ορκίζομαι ότι θα προάγω την καλή υγεία, τόσο τη σωματική όσο και την διανοητική, για εμένα, την οικογένειά μου και την κοινωνία μου, έχοντας επίγνωση του τι τρώω, τι πίνω και τι καταναλώνω. Ορκίζομαι να εισάγω στο σώμα μου, στη συνείδησή μου και στο συλλογικό σώμα και συνείδηση της οικογένειάς μου και της κοινωνίας, μόνο αυτά που προάγουν τη γαλήνη, την ευεξία και τη χαρά. Είμαι αποφασισμένος να μη χρησιμοποιήσω οινοπνευματώδη ή άλλες τοξικές ουσίες και να μην βάλω μέσα μου τροφές ή άλλα προϊόντα που περιέχουν τοξίνες –προϊόντα όπως κάποια τηλεοπτικά προγράμματα, κάποια περιοδικά, κάποια βιβλία, κάποιες ταινίες και κάποιες συζητήσεις. Γνωρίζω ότι καταστρέφοντας το σώμα και τη συνείδησή μου με τα δηλητήρια αυτά, προδίδω τους προγόνους μου, τους γονείς μου, την κοινωνία μου και τις μελλοντικές γενεές. Θα εργαστώ προκειμένου να μεταμορφώσω τη βία, τον φόβο, τον θυμό και τη σύγχυση στον εαυτό μου και στην κοινωνία, ακολουθώντας μια δίαιτα για τον εαυτό μου και για την κοινωνία. Αντιλαμβάνομαι ότι μια σωστή δίαιτα είναι αναγκαία για τη μεταμόρφωση τόσο του εαυτού μου, όσο και της κοινωνίας.

Ο αναγνώστης (ή η αναγνώστρια, όμως θεωρώ ότι είναι μάλλον άντρας), λέει ότι του φαίνεται περίεργο που ένας δάσκαλος θα ενθάρρυνε κάτι τέτοιο –φαντάζομαι, ότι εννοεί «θα ενθάρρυνε τον κόσμο να πάει να δει τσόντες». Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα έπρεπε ίσως να γίνω λίγο πιο σαφής, ξέροντας ωστόσο ότι όσο και να προσπαθήσω να αποσαφηνίσω αυτά που λέω, δεν πρόκειται ποτέ να καλύψω τους πάντες. Παρόλα αυτά, το θέμα εδώ μου φάνηκε ενδιαφέρον.

Κατ’ αρχάς, δε σας ενθαρρύνω να πάτε να δείτε τσόντες. Στην πραγματικότητα, είναι εντελώς στ’ αρχίδια μου αν θα το κάνετε ή όχι. Δε με αφορά καθόλου. Επίσης, ενδέχεται να έδωσα μεγάλη έμφαση στην οικονομική πλευρά αυτού που κάνω για τα Suicide Girls –καίτοι δε θα μπορούσα να ζω αποκλειστικά από τα βιβλία μου και από αυτά που γράφω στα SG, έχω ήδη μια άλλη δουλειά οπότε δεν είμαι φτωχός. Ούτε και πλούσιος είμαι, όμως δε γράφω στα SG για τα λεφτά. Το κάνω κυρίως για να ενοχλήσω τους ευσεβείς βουδιστές!

Αυτό ήταν αστείο, έτσι; Για όνομα του Θεού!

Τα SG μου προσφέρουν ένα φόρουμ μέσω του οποίου μπορώ να φτάσω σε ένα τεράστιο κοινό. Θα έβγαζα τα ίδια (ίσως και περισσότερα) λεφτά αν ζητούσα δωρεές μέσω PayPal από τούτο εδώ το μπλογκ, όμως όταν γράφω εδώ, μιλάω σε ανθρώπους που ήδη ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. Αντίθετα, όταν γράφω για το κοινό των SG, αισθάνομαι μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση –είναι σαν να κάνω ένα αλλόκοτο κοινωνιολογικό πείραμα: πάντοτε πίστευα ότι ο Βουδισμός κάνει καλό στους πάντες και τώρα δοκιμάζω να δω αν αυτό όντως ισχύει.

Για να απαντήσω, ωστόσο, στο παραπάνω απόσπασμα, πρόκειται για μια άποψη την οποία έχω ακούσει πολλές φορές και σε διαφορετικές εκδοχές. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος ποιος την πρωτοείπε (αν και νομίζω ότι μπορώ να μαντέψω), όμως ένα πράγμα που θα ήθελα να πω –για την περίπτωση που δεν το καταλάβατε – είναι ότι δεν πρόκειται για κάποια παραδοσιακή, αρχαία βουδιστική πηγή αλλά για μια σύγχρονη ερμηνεία. Και δε θα έφτανα στο σημείο να πω ότι είναι εσφαλμένη ή να την καταδικάσω, όμως θα έλεγα ότι δεν είναι η προσέγγιση βάσει της οποίας εκπαιδεύτηκα, ούτε η προσέγγιση που θέλω να διδάσκω.

Προφανώς η σημερινή κουλτούρα βρίθει ερεθισμάτων και τα ερεθίσματα αυτά μπορούν να μας αποσπάσουν πολύ την προσοχή όταν ασκούμαστε. Όταν κάθεσαι στο μαξιλάρι σου, όλα όσα έχεις στοιβάξει μέσα στον εγκέφαλό σου αρχίζουν να ξεχειλίζουν και όσο λιγότερα χώνεις εκεί μέσα, τόσο πιο εύκολο είναι να φτάσεις σε μια ήρεμη, όμορφη κατάσταση στο Ζαζέν. Ωστόσο, ο Ντόγκεν προειδοποιεί ότι το να φτάνεις σε ήρεμες και όμορφες καταστάσεις του νου δεν είναι στην πραγματικότητα ο στόχος της άσκησής μας. Μπορεί να είναι μια ωραία επιπρόσθετη ωφέλεια, όμως δεν είναι ο λόγος που κάνουμε την άσκηση.

Δεν καταδικάζω την προσέγγιση που προτείνει ο ανώνυμος φίλος μας. Θέλω να πω, το να τρως σωστά είναι πολύ καλό, όπως εξίσου καλό είναι το να μην τρως ώρες και ώρες σκοτώνοντας αδιάκριτα κακούς σε ένα γκέιμ. Το να ξέρεις πώς αυτού του τύπου τα ερεθίσματα επηρεάζουν τον νου σου και το σώμα σου, αυτό κι αν είναι πολύ, πολύ, πολύ καλό. Όμως δεν είναι καλό το να προσπαθείς να αποκλείσεις την πραγματικότητα βουλώνοντας τα’ αυτιά σου και φωνάζοντας «Νια! Νια! Νια! Δε σ’ ακούω! Δε σ’ ακούω!»

Ο Ντόγκεν λέει «Εξαλείφοντας τους περισπασμούς, διπλασιάζουμε την ασθένεια... Ο διανοητικός αποκλεισμός προσθέτει στην ασθένεια και την επαυξάνει.. Η ίδια η στιγμή της εξάλειψης είναι, αναπόφευκτα, ενόχληση. Είναι ταυτόχρονα [Σ.τ.Μ. ο περισπασμός και η εξάλειψή του] και είναι πέρα από την ιδέα του ταυτόχρονου. Οι περισπασμοί περιλαμβάνουν πάντοτε το γεγονός της [προσπάθειας] εξάλειψής τους».

Το παραπάνω είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της διδασκαλίας που έμαθα από τη γενεαλογία του Ντόγκεν και που θέλω να μεταφέρω. Το πώς ακριβώς μπορεί να γίνει αυτό πράξη, εξαρτάται από το εκάστοτε άτομο και δε θέλω να φτάσω στο σημείο που έφτασε ο συγγραφέας του κειμένου που παρέθεσα στην αρχή και να αρχίσω να δίνω λίστες με «δηλητηριώδεις δραστηριότητες» –μου φαίνεται τραβηγμένο. Κατά καιρούς, σε τετ-α-τετ συζητήσεις, έχω κάνει προτάσεις που ενίοτε θυμίζουν αυτό που λέει ο τύπος αυτός, όμως ίσως είναι πιο χρήσιμο να ανακαλύψει κανείς πώς να παραμένει ισορροπημένος απέναντι σε κάθε είδους ερέθισμα. Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος και, έχω την εντύπωση, ότι κάποτε αντιλαμβάνεσαι πως είναι ο μόνος δρόμος που βγάζει νόημα.

Συγνώμη.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 1 Αυγούστου 2007

ΥΓ
Επειδή έχω καιρό να βάλω το σχετικό λινκ, το αρχείο με τα κείμενα του Μπραντ Ουόρνερ στα Suicide Girls, υπάρχει εδώ.

Εκ της Διευθύνσεως (IV) – Ελληνικό Εγχειρίδιο για το Ζεν

Όπως έχω γράψει και παλιότερα, ένας από τους βασικούς στόχους του Hardcore Zen GR, είναι να βοηθήσει όσους ενδιαφέρονται για το Ζεν να ξεκινήσουν να ασκούνται και να τους δώσει έναν μπούσουλα για το τι σημαίνει Βουδισμός και πώς αυτός μπορεί να αποτελέσει μέρος της καθημερινής τους ζωής –όλα αυτά, με μια άμεση και πρακτική προσέγγιση, χωρίς τις γνωστές παπαρολογίες που συνήθως συνοδεύουν τις φιλοσοφίες της Άπω Ανατολής.

Συνεχίζοντας με βάση την αρχή αυτή, έχω τη χαρά να σας ανακοινώσω ότι μπορείτε πλέον να κατεβάσετε χρησιμοποιώντας αυτό το λινκ το βιβλιαράκι Εισαγωγή στον Βουδισμό και την Άσκηση του Ζαζέν του Μάικλ Λάτσφορντ (Michael Luetchford), μαθητή του Γκούντο Νισιτζίμα, παλαιού μέλους της Ντόγκεν Σάνγκα και δασκάλου του Ζεν στην Αγγλία. Το μικρό αυτό εγχειρίδιο είναι μια ακόμα απόπειρα για την παρουσίαση στα Ελληνικά της ματιάς του Δασκάλου Νισιτζίμα και, ταυτόχρονα, ένας εξαιρετικός οδηγός για αρχάριους στο Ζεν.

Το βιβλιαράκι είναι μόλις 30 σελίδες, όμως αυτές είναι αρκετές για να παρουσιάσει (στις πρώτες 15) τις βασικές αρχές της διδασκαλίας του Βούδα, του ιδρυτή του Σότο Ζεν, Ντόγκεν Ζέντζι (1200-1253) και του Γκούντο Νισιτζίμα καθώς και, (στις επόμενες 15) την ίδια την άσκηση του Ζαζέν και τον καλύτερο τρόπο να την ξεκινήσει κανείς. Τόσο το πρώτο (θεωρητικό), όσο και το δεύτερο (πρακτικό) μέρος είναι γραμμένα απλά και λιτά, επιτρέποντας έτσι στον αναγνώστη να κατανοήσει πλήρως το αντικείμενο και να ξεκινήσει, άμεσα κιόλας, να ασκείται στο Ζαζέν –προφανώς, ο Βουδισμός δεν τελειώνει εκεί, όμως σίγουρα από εκεί αρχίζει!

Το Εισαγωγή στον Βουδισμό και την Άσκηση του Ζαζέν είναι φτιαγμένο σε μορφή αρχείου PDF (έχουμε όλοι Acrobat Reader, όχι;) και μπορείτε να το κατεβάσετε –προφανώς– δωρεάν. Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Μάικλ Λάτσφορντ, μπορείτε να ξεκινήσετε από την πρώτη σελίδα του σάιτ του, στη διεύθυνση http://www.dogensangha.org.uk/ ενώ για το σάιτ-μπλογκ του Γκούντο Νισιτζίμα, υπάρχει μόνιμο λινκ στα αριστερά, κάτω από τον τίτλο «Σχετικά Σάιτ». Για μεγαλύτερη διευκόλυνση όσων ενδιαφέρονται αλλά και για άμεση πρόσβαση στο βιβλίο/αρχείο, φρόντισα να βάλω (επίσης στα αριστερά) ένα μόνιμο λινκ απευθείας σ’ αυτό με τη φωτογραφία του εξωφύλλου –κάνοντας κλικ, θα ανοίξει κατευθείαν το PDF από το σάιτ του Μάικλ Λάτσφορντ. Αν θέλετε να το αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας ή να το τυπώσετε, δεν έχετε παρά να δώσετε τις σχετικές εντολές (μ’ άλλα λόγια, να πατήσετε τα σχετικά κουμπάκια) στον Acrobat.

Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο. Και εννοείται ότι είμαι πάντοτε στη διάθεσή σας για τυχόν διευκρινίσεις, ερωτήσεις κ.λπ. Παρεμπιπτόντως, η μετάφραση στα Ελληνικά είναι δική μου, οπότε αν εντοπίσετε κάνα καλαπόδι που διέλαθε της προσοχής μου, παρακαλώ ειδοποιήστε με!

Οι Dresden Dolls, ο Χένρι Ρόλινς και η Αστυνομία του Ζεν

Εχτές, είδα την Αμάντα Πάλμερ (Amanda Palmer) των Dresden Dolls (το καινούριο μου αγαπημένο ντουέτο ντραμς και πιάνο –ένας συνδυασμός καμπαρέ της Βαϊμάρης και πανκ) να συμμετέχει σε ένα πράγμα που οργανώνει το Μουσείο Χάμερ (Hammer Museum) κοντά στο UCLA και που λέγεται «Συζητήσεις» (Conversations). Βασικά, οι τύποι του μουσείου καλούν δύο διασημότητες που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και τις βάζουν να καθίσουν σε μια σκηνή στην αυλή του μουσείου και να κουβεντιάσουν για δύο ώρες. Αρχικά κάλεσαν την Αμάντα και εκείνη είπε ότι η διασημότητα που θα ήθελε να γνωρίσει ήταν ο Χένρι Ρόλινς (Henry Rollins –νομίζω ότι αρχικά ζήτησε τον Νόαμ Τσόμσκι, όμως αυτός δεν μπορούσε να πάει). Η συζήτηση μεταξύ τους ήταν πολύ, πολύ ενδιαφέρουσα και ομολογώ ότι εξεπλάγην ευχάριστα, καθώς δεν ήξερα τι να περιμένω και νομίζω ότι το ίδιο ίσχυε και για την Αμάντα και τον Χένρι –μάλλον εξεπλάγησαν κι αυτοί όπως κι εμείς οι υπόλοιποι.

Είμαι βέβαιος ότι αν ψάξετε γενικά στο Δίκτυο, θα βρείτε κάποιον που να έχει σηκώσει κάποιο μπλογκ για τη συζήτηση αυτή, οπότε εγώ θα μείνω στις δικές μου εντυπώσεις. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έθιξαν, ήταν ότι σχεδόν όλοι στον χώρο της ψυχαγωγίας έχουν την αίσθηση ότι δεν ανήκουν εκεί και ότι οι μόνοι που είναι αρκετά ξιπασμένοι ώστε να πιστεύουν ότι αξίζουν τη δημοσιότητα είναι αυτοί που, πιθανότατα, δε θα μείνουν διάσημοι για πολύ καιρό. Ο Χένρι Ρόλινς, έλεγε ότι όταν παίζει σε κάποια ταινία, έχει μερικές φορές την αίσθηση ότι θα μπουκάρει η Αστυνομία των Ηθοποιών και θα τον συλλάβει επειδή δεν είναι «αληθινός» ηθοποιός και ότι την ίδια αίσθηση έχει και για τα άλλα πράγματα που κάνει (όταν γράφει βιβλία, όταν τραγουδάει κ.λπ.). Στη συνέχεια, η Αμάντα (νομίζω ότι ήταν η Αμάντα), είπε ότι έχει δει να συμβαίνει αυτό και σε πολλούς άλλους και ιδιαίτερα σε ανθρώπους που είναι πολύ καλοί σ’ αυτό που κάνουν. Αν είναι γιατροί, αισθάνονται ότι θα μπουκάρει η Ιατρική Αστυνομία, αν είναι δικηγόροι, η Δικηγορική Αστυνομία και πάει λέγοντας.

Την αίσθηση αυτή την έχω κι εγώ –με τη διαφορά ότι εγώ ανησυχώ για την Αστυνομία του Ζεν. Μπορεί μάλιστα αυτός να είναι και ο λόγος που αισθάνομαι τόσο άβολα όταν φοράω βουδιστικά άμφια: αισθάνομαι ότι από στιγμή σε στιγμή κάποιος θα με «ξεφωνίσει» ότι δεν είμαι πραγματικός μοναχός.

Ξέρετε, αυτό όντως συμβαίνει, όμως αυτοί που προσπαθούν να σε ξεφωνίσουν, δεν είναι ποτέ άνθρωποι που έχουν πραγματικά βουδιστικά διαπιστευτήρια –αντίθετα, είναι πάντα κάτι μαλάκες που έχουν διαβάσει ένα σκασμό βιβλία του Ν.Τ. Σουζούκι (D.T. Suzuki) και του Άλαν Ουάτς (Alan Watts) και που έχουν διαμορφώσει κάτι ιδιαίτερα επιτηδευμένες ιδέες για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει ένας δάσκαλος Ζεν. Οι αγαπημένοι μου είναι εκείνοι οι τύποι που μου ουρλιάζουν «Ο ΒΟΥΔΑΣ ΕΙΠΕ ΝΑ ΜΗΝ ΒΛΑΠΤΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ!!!!» από τα μπλογκάκια τους κάθε φορά που λέω κάτι που τους προσέβαλε (έβλαψε) ή, πιο συχνά, που μπορεί να προσέβαλε κάποιον άλλον. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ γι αυτούς τους τύπους είναι ότι πρέπει να βρεθούν όλοι μαζί και να το ρίξουν στις αλλαξοκωλιές.

Όταν έβγαλα το πρώτο μου βιβλίο περί Βουδισμού, συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μια τεράστια πίεση για συμμόρφωση με το συγκεκριμένο ιδεώδες περί του πώς πρέπει να είναι ένας δάσκαλος του Ζεν –πρόκειται για μια πολύ ασαφή αλλά γενικά αποδεκτή συμφωνία που κουβαλάμε όλοι μέσα στο κεφάλι μας, και όταν λέω «όλοι» συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου και πολλούς άλλους ανθρώπους που μελετούν και ασκούνται στο Ζαζέν για πολλά χρόνια και που θα έπρεπε να έχουν μια πιο σωστή αντίληψη. Όμως όλοι μας έχουμε τη συνήθεια να αποδεχόμαστε τη συμφωνημένη εικόνα που μας δίνει η κοινωνία –στην περίπτωση του Ζεν, η εικόνα αυτή προβάλλεται μέσω φανταστικών χαρακτήρων όπως ο Γιόντα στον Πόλεμο των Άστρων, ο Κουάι Τσανγκ Κέιν (Chang Caine) στο Κουνγκ Φου (Kung Fu) ή ακόμα οι αλλόκοτες εξιδανικευμένες εικόνες που δίνουν τα ΜΜΕ για πραγματικούς ανθρώπους όπως ο Δαλάι Λάμα ή ο Τικ Νιοτ Χαν (Tich Nhat Hahn). Φυσικά, υπάρχει και ένα τεράστιο πλήθος από μαλάκες (και δε θα πω ονόματα, αν και είμαι βέβαιος ότι μπορείτε να μαντέψετε μερικά) που χρησιμοποιούν την εικόνα αυτή και προσπαθούν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους ως τη ζώσα ενσάρκωση της. Ναι καλά. Πιστέψτε ό,τι θέλετε, φίλοι και γείτονες.

Σε κάποια φάση της και καλά «καριέρας» μου στην πιάτσα αυτή, έκανα μια απόπειρα να συμμορφωθώ με τη συγκεκριμένη εικόνα, όμως την έκανα με μισή καρδιά –αισθανόμουν εντελώς χάλια και έβλεπα ότι με έβλαπτε (βλ. παραπάνω) το να προσπαθώ να γίνω αυτό το ανύπαρκτο πράγμα που οι άλλοι ήθελαν να είμαι. Επίσης, είναι πολύ βλαβερό (και μερικές φορές, ανεπανόρθωτα βλαβερό) για κάποιους ανθρώπους όταν κάποιος γκουρού αυτοπαρουσιάζεται κατ’ αυτόν τον τρόπο –δημιουργούνται τραγικές φαντασιώσεις που είναι σχεδόν αδύνατο να ξεγίνουν. Ο καλύτερος τρόπος να «μην βλάπτεις», είναι να παρουσιάζεις τον εαυτό σου όπως πραγματικά είναι.

Μπορώ να πιάσω πολύ καλά αυτό που λένε η Αμάντα και ο Χένρι, επειδή ξέρω ότι –πιθανότατα– δε θα αισθανθώ ποτέ «αληθινός» δάσκαλος του Ζεν. Θέλω να πω, έχω όλα τα διαπιστευτήρια και τη γενεαλογία, όμως συχνά έχω την αίσθηση ότι κορόιδεψα κάποιους για να τα αποκτήσω –η Αμάντα Πάλμερ, είπε ότι όταν κάνει συναυλίες, υπάρχουν φορές που κοιτάζει το κοινό έκπληκτη και σκέφτεται «Ουάου, στ’ αλήθεια τους έχω δουλέψει όλους αυτούς τους ανθρώπους» (παραφράζω τα λόγια της, καθώς δεν κρατούσα σημειώσεις, όμως κάπως έτσι το είπε). Τέλος πάντων, κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ μερικές φορές όταν δίνω διαλέξεις περί Ζεν –ή ακόμα και όταν γράφω ένα βιβλίο ή ένα χαζό ποστ σαν αυτή που διαβάζετε αυτή τη στιγμή.

Υπάρχει όμως μια διαφορά –ίσως. Δεν ξέρω αν η Αμάντα Πάλμερ ή ο Χένρι Ρόλινς το ξέρουν, όμως υποπτεύομαι ότι πρέπει να το ξέρουν γιατί αν δεν το ήξεραν, δε θα ήταν οι εκπληκτικοί περφόρμερ που είναι. Και αυτό είναι ότι όλοι αυτοί που μπορεί να αποπειραθούν να σε «ξεφωνίσουν» ως μη «αληθινό» οτιδήποτε (επειδή νομίζουν ότι ξέρουν καλά τι είναι αυτό το οτιδήποτε), είναι εξίσου ποζεράδες μ’ εσένα –και αυτό περιλαμβάνει και την Αστυνομία των Ηθοποιών, και τη Μουσική Αστυνομία και, κυρίως, την Αστυνομία του Ζεν. Όλος ο κόσμος αποτελείται από ποζεράδες και από τίποτα άλλο και το μόνο «αληθινό» που μπορείς να είσαι, είναι ο εαυτός σου. Η εξάσκηση στο Ζαζέν είναι φτιαγμένη για να έχει μόνο ένα αποτέλεσμα και αυτό είναι να σε βοηθήσει να καταλάβεις τι πραγματικά είσαι και να σε κάνει να γίνεις το άτομο αυτό. Και είναι απολύτως άσχετο το αν το άτομο αυτό δεν είναι αυτό που νομίζει η κοινωνία.

Αυτό είναι που λέει ξανά και ξανά ο Ντόγκεν στο Σομπογκένζο, όταν γράφει για το να «γνωρίσεις έναν πραγματικό άνθρωπο» –όχι κάποιον που προσπαθεί να ανταποκριθεί σε κάποιο ανερμάτιστο ιδεώδες για το πώς πρέπει να είναι ένας δάσκαλος ή ένας μαθητής του Ζεν, αλλά κάποιον που είναι πραγματικά ο εαυτός του. Έχετε όμως κατά νου ότι αυτό που νομίζετε ότι είστε και αυτό που πραγματικά είστε, είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα και ότι μπορεί να μην υπάρχει καμία σχέση μεταξύ της εικόνας και του γεγονότος.

Μπλα, μπλα, μπλα.

Σήμερα είναι Κυριακή, πράγμα που σημαίνει ότι σε κάνα-δυο ώρες θα είναι Δευτέρα στο Τόκιο. Ήτοι, πρέπει να πα’ να κάνω και καμιά «αληθινή δουλειά». Τα λέμε!

Μπραντ Ουόρνερ – Κυριακή 8 Ιουλίου 2007

ΥΓ
Για τους Dresden Dolls, μπορείτε να βρείτε στοιχεία τόσο στη WikiPedia, όσο και στο δικό τους σάιτ. Για το μουσείο τέχνης Χάμερ, στοιχεία υπάρχουν εδώ και εδώ. Ο Χένρι Ρόλινς βρίσκεται παντού στο Ίντερνετ, οπότε ξεκινήστε και γι αυτόν από τη WikiPedia και συνεχίστε στο δικό του σάιτ ή οπουδήποτε αλλού. Τον Νόαμ Τσόμσκι (Noam Chomsky) νομίζω ότι τον ξέρουμε όλοι πλέον, όμως αν θέλετε να φρεσκάρετε τις γνώσεις σας, περάστε μια βόλτα από εδώ. Η ίδια η συζήτηση μεταξύ Αμάντα Πάλμερ και Χένρι Ρόλινς, όντως υπάρχει στο Ίντερνετ –προσωπικά τη βρήκα στο σάιτ του ίδιου του μουσείου, όμως σίγουρα υπάρχει και εδώ. Για τον πολύ γνωστό Βιετναμέζο δάσκαλο του Ζεν, Τικ Νιότ Χαν, ρίξτε μια ματιά εδώ, ενώ για τον Κουάι Τσανγκ Κέιν και την τηλεοπτική σειρά Κουνγκ Φου που ανέδειξε τον (μακαρίτη πλέον) Ντέιβιντ Κάραντιν (David Carradine -όσοι μεγαλώσαμε με το Κουνγκ Φου, τον ξέραμε Καραντάιν), μπορείτε να βρείτε περισσότερα εδώ.

Ντέιβιντ Τσάντγουϊκ, κίνητρα, ασκήσεις Γιόγκα και Σουζούκι Ρόσι

Ένας αναγνώστης, ο Λόουν Γουλφ (Lone Wolf) άφησε ένα σχόλιο σχετικά με ένα βίντεο-συνέντευξη με τον Ντέιβιντ Τσάντγουϊκ (David Chadwick), συγγραφέα του Crooked Cucumber, της βιογραφίας του Ρόσι (Roshi/Δασκάλου) Σούνριου Σουζούκι. Κάντε κλικ εδώ για να πάτε στο σάιτ που έχει τη συνέντευξη (Σ.τ.Μ. βρίσκεται λίγο πιο πάνω από τη μέση της σελίδας) –δεν την έχω δει ολόκληρη, όμως περιέχει το μόνο οπτικό απόσπασμα που έχω δει από μια ομιλία του Σουζούκι Ρόσι. Πολύ κουλ.

Στη συνέντευξη, τέλος πάντων, ο Τσάντγουϊκ απαντά σε μια ερώτηση που ακούω συχνά και η οποία είναι «Πώς βρίσκει κανείς κίνητρο για να ασκηθεί στο Ζαζέν». Η απάντηση, την οποία ο Τσάντγουϊκ δίνει πολύ πιο πολιτισμένα από ό,τι πρόκειται να κάνω εγώ, είναι γάμα το κίνητρο και απλώς κάνε την άσκηση. Ο Τσάντγουϊκ συγκρίνει το όλο πράγμα με το γράψιμο, κάτι που μπορώ να καταλάβω πολύ καλά –όλοι οι συγγραφείς ξέρουν ότι αν γράφεις μόνο όταν έχεις κάποιο ειδικό κίνητρο, δεν πρόκειται ποτέ να φτιάξεις κάτι της προκοπής. Απλώς κάθεσαι και το κάνεις και το ίδιο ισχύει και με το Ζαζέν: αφιερώνεις μια ώρα κάθε μέρα για το Ζαζέν και το κάνεις τότε, είτε θέλεις είτε δε θέλεις, είτε έχεις την αίσθηση που νομίζεις ότι θα ‘πρεπε, είτε όχι. Απλώς κάθεσαι και το κάνεις.

Μια άλλη ερώτηση που μου κάνουν συχνά τελευταία, και μερικές φορές με μια αίσθηση επείγοντος που με τρομάζει κάπως, είναι το «τι είδους ασκήσεις Γιόγκα μπορεί να κάνει κανείς ώστε να γίνει αρκετά ευλύγιστος και να μπορεί να κάτσει στην πλήρη στάση του λωτού». Προσωπικά, μπορούσα να κάτσω στην πλήρη στάση του λωτού από πολύ πιτσιρικάς, όμως δεν μπορούσα να την κρατήσω για πολύ –το πράγμα ήταν πολύ περίεργο, καθώς γενικά δεν ήμουν ιδιαίτερα ευλύγιστος. Τέλος πάντων, κατάφερα να λυθώ αρκετά ώστε να μπορώ να κάνω ένα πλήρες κάθισμα στη στάση του λωτού με το να κάθομαι όσο περισσότερο άντεχα. Στην αρχή μπορούσα όσο μπορούσα, μετά άρχισα να προσθέτω μερικά λεπτά κάθε μέρα και όποτε δεν άντεχα άλλο, το γύρναγα στη στάση της Βιρμανίας (Burmese Pose/Posture). Μετά από μερικούς μήνες, κατάφερα να μπορώ να κάθομαι γύρω στα 40 λεπτά χωρίς πρόβλημα.

Ως προς τις ασκήσεις Γιόγκα, δεν είμαι και πολύ σχετικός, χώρια που το να προσπαθείς να περιγράψεις ασκήσεις Γιόγκα με κείμενο είναι φοβερά σπαστικό. Ωστόσο, λέγεται ότι όλες οι ασκήσεις της Γιόγκα είναι στην ουσία προετοιμασία για να μπορέσει κανείς να καθίσει σε πλήρη στάση του λωτού, οπότε πηγαίνετε στην κοντινότερη σχολή Γιόγκα, δώστε 15 δολάρια για ένα μάθημα και στη συνέχεια πιάστε τον δάσκαλο και ζητήστε του να σας πει πώς να το κάνετε –αυτό είναι ούτως ή άλλως πολύ καλύτερο από το να ρωτάτε εμένα γιατί εκεί θα μπορέσετε να μιλήσετε ζωντανά με κάποιον ο οποίος θα μπορέσει να δει και σε τι κατάσταση βρίσκεται το σώμα σας. Οι δάσκαλοι της Γιόγκα είναι γενικά πολύ καλοί άνθρωποι και θέλουν να βοηθήσουν όλον τον κόσμο, οπότε εκμεταλλευτείτε τα, τα κορόιδα! (όμως όχι τόσο πολύ, έτσι;)

Πα’ να κάνω καμιά δουλειά.

[...]

Μπραντ Ουόρνερ – Κυριακή 1 Ιουλίου 2007

ΥΓ
Το σάιτ του Ντέιβιντ Τσάντγουϊκ βρίσκεται εδώ –περιέχει πολλά ενδιαφέρονται (και ωραία!) κείμενα σχετικά με το Ζεν (και όχι μόνο) και αξίζει να το ψάξει κανείς. Παρεμπιπτόντως, θα πρέπει να πω εδώ ότι ο Τσάντγουϊκ έχει γράψει ένα συμπαθέστατο βιβλίο για την καθημερινή ζωή στους ιαπωνικούς ναούς Ζεν, το Thank You and Okay: An American Zen Failure in Japan. Τέλος, σχετικά με τη στάση της Βιρμανίας στο κάθισμα, επειδή όπως λέει και ο ίδιος ο Ουόρνερ, το να προσπαθείς να περιγράψεις στάσεις του σώματος με κείμενο είναι μάταιο, κάντε μια αναζήτηση με εικόνες στο Google για «Burmese pose» ή «Burmese posture». Μια τέτοια εικόνα υπάρχει εδώ (και εδώ, από το ίδιο σάιτ μπορείτε να δείτε όλες τις παραλλαγές της στάσης του λωτού), όμως δεν ξέρω για πόσο καιρό θα είναι ενεργά τα λινκ.

Join Us

[..]

Αυτή την εβδομάδα πηγαίνω στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (LA Film Festival) –κατά κάποιον τρόπο σχετίζεται με την «πραγματική» μου δουλειά, όμως βασικά βλέπω τις ταινίες που μου φαίνονται πιο ενδιαφέρουσες. Ως τώρα, έχω δει το Απόδραση από το ΛΑ (Escape from LA), ένα κλασσικό τρας στο οποίο ο Κερτ Ράσελ δραπετεύει από το Λος Άντζελες το οποίο –σύμφωνα με την ταινία– το 1998 έγινε αποικία καταδίκων, όταν ένας φασίστας και θρησκευτικά φανατισμένος πρόεδρος εξελέγη ισόβιος ηγέτης. Το 1998 ήμουν στην Ιαπωνία, οπότε δεν είχα ακούσει τίποτα για όλη αυτή την ιστορία, και τώρα που είμαι εδώ, ο κόσμος με τον οποίο συναναστρέφομαι δεν το συζητάει. Αν ωστόσο, λάβει κανείς υπόψη πώς λειτουργεί αυτή η πόλη, η εξήγηση αυτή βγάζει κάποιο νόημα...

Προσπάθησα να βρω εισιτήρια για την πρεμιέρα του Transformers απόψε, όμως είχαν πουληθεί όλα και ακόμα και η άκρη μου στο γραφείο του Μάικλ Μπέι (Michael Bay) αποδείχτηκε άχρηστη. Παρόλα αυτά, υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να καταφέρω να μπω με κάποιον τρόπο.

Τη Δευτέρα, είδα μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που λεγόταν Join Us –είναι ένα ντοκιμαντέρ για μια θρησκευτική αίρεση (cult) στη Νότια Καρολίνα. Σύμφωνα με την ταινία, το καινούριο είδος αίρεσης που κυκλοφορεί δεν είναι οι τεράστιες οργανώσεις όπως οι Μούνις ή η Σαϊεντολογία, αλλά μικρές οργανώσεις που έχουν την έδρα τους σε μικρές επαρχίες και που δεν τις ξέρει πολύς κόσμος. Η ταινία καταγράφει την πτώση μιας από τις οργανώσεις αυτές, μια φανατική χριστιανική αίρεση με επικεφαλής έναν Γερμανό μετανάστη ονόματι Ράιμουντ Μελτζ (Raimund Melz).

Θα προσπαθήσω να γράψω μια κριτική της ταινίας για την επόμενη στήλη μου στα Suicide Girls, όμως για να πω κάτι κι εδώ, έτσι στο φτερό, τον τελευταίο καιρό έχω την εντύπωση ότι οποτεδήποτε βλέπω μια ταινία, εστιάζω την προσοχή μου σε λάθος σημεία. Θέλω να πω, έχω την τάση να εστιάζω σε πράγματα που οι δημιουργοί της ταινίας μοιάζουν να θέλουν να περάσουν στο ντούκου. Στην προκειμένη περίπτωση, οι «ήρωες» της ταινίας είναι οι θαρραλέες ψυχές που έφυγαν από την αίρεση και που έδειξαν στους αδελφούς τους που παρέμειναν εκεί, πόσο ύπουλη ήταν η οργάνωση στην οποία συμμετείχαν, καταφέρνοντας τελικά να ανατρέψουν την εκκλησία. Οι «κακοί» του έργου, είναι ο ηγέτης της αίρεσης, Ράιμουντ και η γυναίκα του.

Εγώ, από την άλλη, εστίασα περισσότερο την προσοχή μου στον Ράιμουντ. Ως ηγέτης της δικής μου αίρεσης, μπορώ να καταλάβω καλύτερα τη δική του πλευρά από ό,τι την πλευρά των υποτιθέμενων ηρώων της ταινίας. Σκέφτομαι, πώς θα μπορούσα να κάνω τους οπαδούς μου να μου αγοράσουν έναν στόλο από σπορ αυτοκίνητα και να μου χτίσουν τζάμπα μια ολόκληρη γειτονιά, ώστε να μπορέσω μετά να τους νοικιάσω τα ίδια σπίτια σε ακριβότερες τιμές; Πώς γίνεται να πληρώνω από την τσέπη μου το νοίκι στο Κέντρο της Χιλ Στριτ (Hill Street Center) για να γίνονται τα σέσιν και τα μαθήματα του Ζαζέν και να χάνω ένα σκασμό λεφτά κάθε φορά που εμφανίζονται μόνο πέντε άτομα; Τι τρέχει μ’ αυτή την ιστορία; Δε γαμιέται –μου φαίνεται πρέπει ν’ αρχίσω κι εγώ να χρεώνω 185 δολάρια κάθε συνεδρία και να υπνωτίζω τον κόσμο για να τον κάνω να πιστεύει ότι έχει καταφέρει να βρει τη φώτιση μέχρι το απόγευμα, όπως κάνουν κάτι άλλοι Δάσκαλοι του Ζεν.

ΟΧΙ! ΟΧΙ!! ΟΧΙ!!! Κάνω πλάκα. Πλάκα –εντάξει; Όμως στ’ αλήθεια μπορώ να καταλάβω καλύτερα την πλευρά του Ράιμουντ και της γυναίκας του από ό,τι την πλευρά των οπαδών του. Μπορώ να καταλάνω ακριβώς πώς γίνεται νε μπουρδουκλωθεί έτσι ένας άνθρωπος. Και αυτό επειδή, αντίθετα από αυτό που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι δημιουργοί της ταινίας, οι οπαδοί μιας αίρεσης δεν είναι απλώς τα αθώα πλασματάκια που τα κοροϊδεύει ένας κακός, βρωμερός και άσχημος τύπος αλλά, συνήθως, πρόκειται για εκμεταλλευτές ανθρώπους που έχουν μια βαθιά ανάγκη να εξαπατηθούν. Μάγκες, το εισπράττω κι εγώ ο ίδιος μερικές φορές από διάφορους ανθρώπους που έρχονται να με δουν και που καταλαβαίνω ότι πραγματικά ψάχνουν για κάποιον σαν τον Ράιμουντ ή τον Τσαρλς Μάνσον ή τον Μπιν Λάντεν ή τον Χίτλερ. Οι άνθρωποι αυτοί, δεν πρόκειται να σταματήσουν να ψάχνουν, μέχρι να βρεθεί κάποιος φουκαράς σαν τον Ράιμουντ τον οποίο θα πάρουν και θα τον μετατρέψουν στον διεφθαρμένο ηγέτη που τόσο ποθούν. Φυσικά, το πρόβλημα δεν είναι μονόπαντο, οπότε ο ηγέτης θα πρέπει να είναι ήδη αρκετά κακός, όμως ποτέ το πρόβλημα δεν είναι μόνο από τη δική του πλευρά –ποτέ, ποτέ, ποτέ. Ποτέ. Δεν υπάρχει ούτε ένα τέτοιο παράδειγμα. Επειδή οι σόλο επικεφαλής αιρέσεων, είναι κάτι τρελαμένοι που στέκονται και φωνάζουν στις γωνίες των δρόμων και που κανείς δεν τους δίνει σημασία.

Τέλος πάντων, θα γράψω και κάτι πιο ολοκληρωμένο για όλα αυτά και όταν τελειώσω τη μικρή μου πραγματεία, θα την παρουσιάσω στα Suicide Girls αυτό το Σαββατοκύριακο. Οπότε, συγχωρήστε με αν κλέψω μερικά από αυτά που έγραψα εδώ και τα χρησιμοποιήσω εκεί.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 27 Ιουνίου 2007

ΥΓ
Για τον σκηνοθέτη και παραγωγό Μάικλ Μπέι (Michael Bay), περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε εδώ. Για τους Μούνις (Moonies), δηλαδή την οργάνωση Unification Church του Κορεάτη Σουν Μιούνγκ Μουν (Sun Myung Moon), μπορείτε να μάθετε περισσότερα εδώ και εδώ (αλλά και εδώ). Τέλος, για τον Τσάρλι Μάνσον (Charlie Manson) και την ομάδα του, μια ιστορία που συντάραξε τον κόσμο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 (και, για πολλούς, σήμανε το τέλος της αθωότητας της εποχής εκείνης), μπορείτε να ξεκινήσετε από τη WikiPedia αλλά υπάρχουν άφθονα στοιχεία και σε πολλά άλλα μέρη.