PSYCHO KITTY Q'EST QUE C'EST?

[...]

Πολύ μ’ αρέσει όλη αυτή η συζήτηση γύρω από τις στάσεις. Όπως έλεγε και ο Σμόγκι Ρομπ (Smoggy Rob –Σ.τ.Μ. ένας από τους αναγνώστες που σχολιάζουν το πρωτότυπο μπλογκ του Μπραντ Ουόρνερ), δεν εμποδίζω ποτέ κανέναν που θέλει να κάθεται με διάφορους παρανοϊκούς τρόπους –συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που καμπουριάζουν σαν τον Κουασιμόδο παρότι τους έχω πει ότι όλο το νόημα της άσκησης είναι να κάθεσαι με την πλάτη ίσια, εκείνων που κλείνουν τα μάτια τους, παρότι τους έχω πει ότι στο Ζαζέν τα κρατάμε ανοιχτά και εκείνων που επιμένουν να τοποθετούν τα χέρια τους μιμούμενοι διάφορους γκουρού που έχουν δει στην τηλεόραση, παρότι τους έχω πει ποιος είναι ο σωστός τρόπος να τα έχουν. Αυτό που δεν ενθαρρύνω, ωστόσο, είναι το κάθισμα σε καρέκλα. Μια τύπα από τη Νέα Υόρκη, μου είπε ότι είχε πάει σε ένα ζέντο κοντά της όταν ήταν οκτώ μηνών έγκυος και όταν ρώτησε αν μπορούσε να αλλάξει τη στάση της ή να χρησιμοποιήσει καρέκλα, της είπαν «όχι». Απλώς «όχι» –ούτε λέξη παραπάνω. Εγώ δε θα το ‘κανα αυτό όμως, σοβαρά τώρα, το 90% και παραπάνω από τους ανθρώπους που βλέπω να χρησιμοποιούν καρέκλες ή σκαμνάκια σέιζα είναι απλώς μαλάκες τεμπέληδες. Αν πραγματικά έχτε κάποιο πρόβλημα και θέλετε ειλικρινά να κάτσετε, θα βρούμε μια λύση. Αλλά αν απλώς σκυλοβαριέστε, πάτε κάπου αλλού, ΟΚ;

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 29 Αυγούστου 2007

NEW YORK RADIO — νέα ενημέρωση

[...]

Μια σκέψη που μου ήρθε σχετικά με τη στάση του Ζαζέν: ο λόγος που δεν είναι το ίδιο να κάθεσαι σε πλήρη στάση λωτού, σε μισή στάση λωτού ή σε στάση Βιρμανίας με το να κάθεσαι σε καρέκλα ή σε σκαμνάκι σέιζα, είναι ότι όταν κάθεσαι σε μια από τις παραπάνω στάσεις, το βάρος σου κατανέμεται ανάμεσα στα τρία σημεία, όπως θα κατανεμόταν μεταξύ των τριών ποδιών ενός τριπόδου. Στην καρέκλα ή στο σκαμνάκι σέιζα, το καλύτερο που μπορείς να συμβεί είναι να προσπαθήσεις να ισορροπήσεις σε ένα σημείο, στον πισινό σου. Στην πραγματικότητα, αυτό που συνήθως βλέπω είναι ότι όσοι κάθονται σε καρέκλα, απλώς αράζουν πίσω και ακουμπάνε την πλάτη τους στη ράχη της, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία ισορροπία. Όσοι έχετε πρόβλημα με τα πόδια σας, θα μπορούσατε να δοκιμάσετε ένα ψηλότερο μαξιλάρι ή να βάλετε κάνα-δυο μαξιλάρια κάτω από τα γόνατά σας. Οι ασκήσεις της γιόγκα είναι επίσης καλές –επισκεφθείτε το κοντινότερό σας γιογκάδικο, κάντε το τζάμπα εισαγωγικό μάθημα και στο τέλος, εξηγήστε στον δάσκαλο το πρόβλημά σας και ζητήστε τη βοήθειά του (μη μου πείτε ότι δεν υπάρχει κάνα γιογκάδικο κοντά σας, εκτός κι αν μου γράφετε απ’ την Ανταρκτική). Και για να είστε καλά παιδιά, πηγαίνετε ξανά και κάντε μερικά ακόμα μαθήματα.

Μπραντ Ουόρνερ – Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007

Πώς πέρασα στις καλοκαιρινές μου διακοπές

Φανταζόμουν ότι κάποια μέρα θα κάτσω κάτω και θα γράψω ωραία και συγκροτημένα τις εντυπώσεις μου από τη διαμονή μου στο Great Sky Zen Sesshin –ξέρετε, όπως κάνουν οι επαγγελματίες γραφιάδες. Όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, είμαι ανίκανος να κάνω κάτι τέτοιο ή, για την ακρίβεια, έχει μαζευτεί πάρα πολλή δουλειά και δεν έχω να αφιερώσω τον χρόνο που απαιτεί κάτι τέτοιο. Οπότε, να οι γενικές μου εντυπώσεις, γραμμένες κατευθείαν στον επεξεργαστή κειμένου του μπλογκ –χωρίς καν διορθωτή.

Το μοναστήρι Χοκιότζι (Hokyoji) είναι ΕΝΤΕΛΩΣ στου διαόλου τη μάνα, σε μια ερημιά. Αρχικά φτάνεις στο Λα Κρος (La Crosse) του Ουισκόνσιν, σε ένα αεροδρόμιο που μοιάζει πιο πολύ με σταθμό λεωφορείου (μιλάμε για ένα μέρος που κάνει το μικρό αεροδρομιάκι του Άκρον να μοιάζει με το Λα Γκουάρντια της Νέας Υόρκης). Από κει, οδηγείς καμία ώρα μέσα στους λόφους κατά μήκος του Μισσισσιππή, διασχίζεις ένα μικρό κομμάτι της Άιοβα και μπαίνεις στη Μινεσότα. Επίσημα, το Χοκιότζι βρίσκεται στο Έιτζεν (Eitzen) της Μινεσότα, όμως στην πραγματικότητα, η κοντινότερη πόλη είναι ένας μικρός οικισμός της Άιοβα το όνομα του οποίου μου διαφεύγει και με πληθυσμό καμιά 200αριά άτομα. Αν και δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομα του οικισμού, θυμάμαι το όνομα του τύπου που έχει το βενζινάδικο εκεί και που το δουλεύει τα τελευταία 40 χρόνια –ο τύπος (δεν κάνω πλάκα), λέγεται Τζαγκ Ντάρλινγκ (Jug Darling). Αν θέλει κανείς να βρει κάτι να κάνει, θα πρέπει να πάει άλλα 45 λεπτά με το αμάξι σε μια άλλη πόλη της Άιοβα –ούτε κι αυτής της πόλης θυμάμαι το όνομά της, όμως ο πληθυσμός της είναι 2000 άτομα.

Όχι ότι πήγαμε σε κανένα από τα μέρη αυτά την εβδομάδα που κράτησε το σέσιν –για επτά μέρες, μείναμε στο Χοκιότζι, τρώγαμε το φαί του Χοκιότζι και χέζαμε τα σκατά του Χοκιότζι (για να παραφράσω ένα παλιό Ζεν ποίημα). Το μοναστήρι αποτελείται από τέσσερα κύρια κτήρια απλωμένα σε μερικά στρέμματα ξεχερσωμένου δάσους το οποίο αρχίζει εκεί που τελειώνει ένας παράδρομος μήκους ενάμισι χιλιομέτρου. Για μας που συμμετείχαμε στο σέσιν, το βασικό κτήριο ήταν το Ζέντο (Σ.τ.Μ. ο χώρος στον οποίο γίνεται το Ζαζέν), το οποίο βρισκόταν προς το κέντρο του μοναστηριού και χωρούσε τριάντα άτομα. Πέρα απ’ αυτό, υπήρχε ένα κτήριο που το λένε «καλύβα» επειδή κάποτε (όταν πρωτοφτιάχτηκε το μέρος) ήταν όντως μια καλύβα ενός δωματίου, χωρίς ηλεκτρισμό και νερό –σήμερα, είναι ένα κανονικό σπίτι με ηλεκτρισμό και τρεχούμενο νερό, δόξα τω Θεώ. Εγώ, ωστόσο, δεν την έπεσα εκεί –με έβαλαν σε ένα άλλο κτήριο που το λένε «εργαστήριο», στην άλλη άκρη του μέρους. Το κτήριο αυτό, όπως υπονοεί και το όνομά του, ήταν κάποτε πραγματικό εργαστήριο όπου πριόνιζαν ξύλα και έκαναν διάφορες άλλες δουλειές που πρέπει να γίνουν όταν χτίζεις κτήρια. Το επάνω μέρος του, έχει μετατραπεί σε ένα αρκετά σπαρτιάτικο κατάλυμα, χωρίς τρεχούμενο νερό αλλά, ευτυχώς, με ηλεκτρισμό. Το άλλο κτήριο λέγεται «τεϊοποτείο», βρίσκεται κοντά στο Ζέντο και, εκτός από το ότι έχει όντως έναν μικρό χώρο για τσάι, έχει και κάτι ντους που σου πετάνε ελάχιστο νερό χλιαρό ή βραστό), στο κεφάλι. Όσες μέρες έμεινα εκεί, δεν κατάφερα να κάνω το νερό να φτάσει στα πόδια μου.

Κάθε μέρα, είχε εννέα σαραντάλεπτες περιόδους Ζαζέν, αρχίζοντας από τις 5 το πρωί και τελειώνοντας στις 10 το βράδυ. Η καμπάνα του εγερτηρίου χτυπούσε στις 4:30 το πρωί –όλα αυτά είναι σχετικά στάνταρ, όμως τα σέσιν του Νισιτζίμα είναι λίγο πιο εύκολα ως προς τον χρόνο του Ζαζέν. Αν και είχα κάποιες ανησυχίες σχετικά με τα γόνατά μου, ευτυχώς κατάφερα να τα βγάλω πέρα χωρίς καμιά εμφανή ζημιά. Οι περίοδοι του Ζαζέν διακόπτονται αρχικά από μια «λειτουργία» όπου ψέλνεται η Σούτρα της Καρδιάς, μετά από το πρωινό που είναι σε στιλ οριόκι, από ένα σύντομο διάλειμμα, από μια συζήτηση-διάλεξη, από μια άλλη «λειτουργία» όπου ψέλνεται το Τζιτζούγιου Ζανμάι (Jijuyu Zanmai - Σαμάντχι της Πρόσληψης και Χρήσης του Εαυτού) του Ντόγκεν, από το γεύμα, από ένα μεγάλο διάλειμμα και από μια περίοδο εργασίας (περισσότερα επ’ αυτού πιο κάτω), από άλλη μια καταραμένη «λειτουργία» στην οποία ψέλνεται το Ντάι Σιν Νταράνι και από μια τελευταία λειτουργία στην οποία ψέλνεται το Φουκανζαζένγκι (Fukanzazengi –Γενικές Συμβουλές για την Άσκηση του Ζαζέν) του Ντόγκεν. Μεταξύ όλων αυτών των πραγμάτων, είτε κάθεσαι και κοιτάς τον τοίχο, είτε κάνεις Κινχίν (περπατητό Ζαζέν) ή αλλιώς όλα αυτά γίνονται μεταξύ των περιόδων του Ζαζέν –διαλέγετε και παίρνετε.

Μερικά από τα κόλπα αυτά ήταν κάτι καινούριο για μένα. Τα σέσιν του Νισιτζίμα δεν έχουν κανενός είδους λειτουργίες ή ψαλμωδίες, πράγμα που σημαίνει ότι δεν ήξερα κανέναν από τους ψαλμούς που έλεγαν. Επίσης, οι περίοδοι εργασίας στα σέσιν του είχαν να κάνουν με το να καθαρίζεις τις τουαλέτες ή να σκουπίζεις τους χώρους ύπνου –στο Great Sky, αντίθετα, κάνεις κανονική, σκληρή δουλειά, πράγμα που είναι αναγκαίο επειδή ακόμα και μετά από 30-40 χρόνια που υπάρχει το μέρος, υπάρχουν πάρα πολλά κομμάτια που δεν έχουν ολοκληρωθεί. Έτσι, η δουλειά μας είχε κυρίως να κάνει με το πώς να κάνουμε τους κήπους παρουσιάσιμους και με το να φτιάχνουμε πράγματα που χρειάζονταν φτιάξιμο –α, ναι, και με το να κυνηγάμε τις σφήκες από τους χώρους ύπνου. Στο τέλος κάθε περιόδου εργασίας αισθανόμουν εξαντλημένος, όμως ταυτόχρονα αισθανόμουν πολύ καλά. Όλη αυτή η ιστορία σε τόνωνε πολύ μετά από όλο αυτό το καθισιό, συν το ότι κατάφερνες να ασκηθείς και λίγο, κάτι που απουσιάζει από αρκετά ησυχαστήρια Ζεν.

Η συμμετοχή ήταν γύρω στα 30 άτομα, μεταξύ των οποίων και πέντε (ναι, πέντε) δάσκαλοι του Ζεν. Για να δούμε πόσους θυμάμαι: την Τόνεν Ο’ Κονορ από το Κέντρο Ζεν του Μιλγουόκι (Tonen O'Connor/Milwaukee Zen Center), τη Ζούικο Ρέντινγκ από το Κέντρο Ζεν του Σένταρ Ράπιντς (Zuiko Redding/Cedar Rapids Zen Center), τον Ντοκάι Γκεόργκεσεν (Dokai Georgesen) από το ίδιο το Χοκιότζι, τον Ρόσαν Γιοσίντα (Rosan Yoshida) από κάπου από την Άιοβα –νομίζω–, τον Γκένμιο Σμιθ (Genmyo Smith) από κάπου που δε θυμάμαι και τον εαυτό μου –οι πληροφορίες αυτές κάπου υπάρχουν και θα μπορούσα να πάω να τις κοιτάξω, όμως θα χαθεί το αυθόρμητο του συγκεκριμένου ποστ. Ιδιαίτερα με εντυπωσίασε η Ζούικο: είχε μελετήσει με την ίδια ιδιαίτερα σκληρή Δασκάλα του Ζεν με την Τάιτζουν Σάιτο, μια μοναχή που μελετούσε με τον Νισιτζίμα, και ήξερε (όπως και η Τάιτζουν), όλα τα τελετουργικά του Ζεν, απ’ έξω και ανακατωτά. Εγώ από την άλλη μεριά, δεν ξέρω την τύφλα μου από τα τελετουργικά –όχι ότι περιφρονώ καθ’ οιονδήποτε τρόπο αυτούς που τα ξέρουν, απλώς εγώ δεν τα ξέρω και μάλλον και δε θα τα μάθω ποτέ επειδή, για να είμαι απολύτως ειλικρινής, δε με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα. Παρόλα αυτά, έχει πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις και να μαθαίνεις κάτι από τους ανθρώπους που τα ξέρουν.

Τι άλλο θα μπορούσα σας πω; Πολλά. Και μάλλον θα το κάνω στα επόμενα ποστ. Όμως εδώ θα προτιμήσω να μην πω πολλά.

Τι έμαθα; ΟΚ. Έμαθα ότι δεν έχει απολύτως καμιά σημασία τι σκέφτεσαι όταν κάθεσαι. Ναι, το ήξερα ήδη. Όμως την τέταρτη μέρα, το αισθάνθηκα πολύ έντονα. Καθόμουν, ως συνήθως ελαφρώς τσαντισμένος και πονεμένος και σκεφτόμουν «Γαμώτο, παραδουλεύει το μηχάνημα εκεί πάνω –δεν μπορεί να σταματήσει για λίγο;» Θα πρέπει εδώ να κάνω ένα μικρό φλας μπακ και να σας πω ότι είχαν πέσει πολλά επάνω μου πριν το σέσιν και ένα από αυτά, ήταν η βόμβα ότι η εταιρεία για την οποία δουλεύω, αποφάσισε να κλείσει το γραφείο της στο Λος Άντζελες. Το γραφείο της στο Λος Άντζελες είμαι εγώ –περισσότερα γι αυτό κάποια άλλη στιγμή, αρκεί όμως να πω ότι αυτό, όπως και καμιά εικοσαριά άλλα πράγματα που πρέπει να αντιμετωπίσω, θα έπρεπε να περιμένουν μετά το τέλος του σέσιν. Αυτό είναι που κάνω τώρα και αυτός είναι ο λόγος που το κομμάτι αυτό είναι σύντομο και αυθόρμητο.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, διάφορα κέρατα κλωθογυρνούσαν μέσα στο κεφάλι μου και από τη στιγμή που είχαν πάρει μπρος, δε θα σταματούσαν μέχρι να αναλώσουν όλη μου την ενέργεια. Και κάποια στιγμή, πρόσεξα ότι δεν είχε καμία απολύτως γαμημένη σημασία. Η σκέψη ήταν κάτι που απλώς συνέβαινε την ώρα της άσκησης, όμως η άσκηση δεν έχανε τίποτα από το νόημά της. Προσέξτε με: αυτό που λέω δε μου ήρθε σαν ιδέα –ήταν πραγματικό βίωμα. Υπάρχει ένα παλιό κοάν με έναν μοναχό που λέει «Αν έρθει ο καθαρός νους, ας έρθει και αν έρθει ο θολωμένος νους, ας έρθει». Ο δάσκαλός του τον ρωτάει «Και τι γίνεται αν δεν έρθει ούτε καθαρός νους, ούτε θολωμένος;» και ο μοναχός απαντάει κάτι του στιλ «Είδα κάτω στα μαγαζιά ότι έχουν προσφορές στα εσώρουχα». Κάπως έτσι το αισθάνθηκα –πολύ κουλ.

Έχει πλάκα πώς λειτουργεί όλο αυτό το πράγμα. Το μάθημα αυτό το είχα μάθει, το είχα ξεχάσει και το είχα ξαναμάθει δεκάδες φορές. Και είμαι σίγουρος ότι θα το μάθω κάμποσες φορές ακόμα πριν με κάψουν και πετάξουν τις στάχτες μου πίσω από το κλαμπ JB's Down στο Κεντ του Οχάιο.

Μμμμμμ. Τι άλλο; Έκανα και μια ομιλία. Οι ομιλίες όλων των άλλων δασκάλων ήταν ομιλίες περί Ζεν και η δικιά μου έμοιαζε με παραλήρημα του Κράστι, του κλόουν από τους Σίμπσον. Έτσι είναι η ζωή. Επίσης, έκανα κάτι βόλτες με το φορτηγάκι του μοναστηριού προσπαθώντας να βρω πού είναι η όπισθεν και έκανα και διάφορα άλλα πράγματα.

Πρέπει να την κάνω τώρα. Σόρι. Πιο πολλά κάποια άλλη στιγμή! Ρωτήστε με τίποτα, μπας και ταρακουνηθεί κάπως η μνήμη μου.

Μπραντ Ουόρνερ – Πέμπτη 23 Αυγούστου 2007

ΥΓ
Όσοι θέλουν να δουν ιδίοις όμμασι (που λέει ο λόγος) το μοναστήρι Χοκιότζι, μπορούν να περάσουν μια βόλτα από τη διεύθυνση http://www.hokyoji.org/ Ακόμα, και σε ό,τι αφορά το Τζιτζούγιου Ζανμάι (Jijuyu Zanmai) του Ντόγκεν, το πρωτότυπο κείμενο λέει «Samadhi of Recieving and Using the Self» και το αποδίδω, εντελώς άκομψα «Σαμάντχι της Πρόσληψης και Χρήσης του Εαυτού» –πρόκειται για μια από τις πρώτες έννοιες που συναντά κανείς στο Σομπογκένζο, και συγκεκριμένα στο Μπέντοουα (Bendowa), το πρώτο του «κεφάλαιο». Τα ιδεογράμματα που αποτελούν τη φράση σημαίνουν «εαυτός», «πρόσληψη»/«λήψη»/«αποδοχή» και «χρήση» (για το «Τζιτζούγιου») και «αυταπάρνηση»/ «συγκέντρωση»/«προσήλωση» (για το Ζανμάι –η λέξη είθισται να αποδίδεται στη βουδιστική φιλολογία με τη σανσκριτική λέξη «σαμάντχι»). Στη μετάφραση του Σομπογκένζο από τους Νισιτζίμα και Κρος, το «Τζιτζούγιου Ζανμάι» αποδίδεται ως «η κατάσταση της φυσικής ισορροπίας την οποία βιώνουμε όταν καταβάλλουμε προσπάθεια χωρίς εσκεμμένο στόχο» –αυτό δηλαδή που βιώνει κανείς όταν κάνει Ζαζέν. Στην περίπτωση του Φουκανζαζένγκι (επίσης από το Σομπογκένζο), τα πράγματα είναι πιο απλά καθώς πρόκειται όντως για έναν οδηγό σχετικά με το πώς να κάνει κανείς Ζαζέν. Α, και το Ντάι Σιν Νταράνι είναι ένας ψαλμός προς τιμήν του/της Μποντισάτβα του ελέους Αβαλοκιτεσβάρα (επί το ιαπωνικότερο, Κάνον –ναι, όπως οι φωτογραφικές μηχανές).

Η Πρόσκληση της Καμπάνας

[...]

Ωραία. Ας πάμε στο παραλήρημα της ημέρας.

Τις προάλλες, ήμασταν έτοιμοι να καθίσουμε για Ζαζέν και είπα κάτι του στιλ, «ΟΚ, ας χτυπήσουμε το καμπανάκι και ας ξεκινήσουμε». Πετάγεται λοιπόν κάποιος και λέει ότι σε ένα άλλο γκρουπ Ζεν που ήξερε δε λέγανε «ας χτυπήσουμε» το καμπανάκι διότι η λέξη αυτή είναι πολύ βίαια και, αντί γι αυτή, λέγανε «ας προσκαλέσουμε το καμπανάκι να ηχήσει».

Το σχόλιό μου όταν το άκουσα, ήταν «Και άμα στο καμπανάκι αρέσει να το χτυπάνε;» Πού ξέρουμε; Μπορεί να του αρέσει να το χτυπάνε και να παρακαλάει να το χτυπήσουν –αν ισχύει κάτι τέτοιο, δεν είναι καλό να του αρνείσαι αυτό που πραγματικά θέλει.

Όλος ο κόσμος δε θέλει από τη ζωή του τα ίδια πράγματα που θέλουμε εμείς. Αυτοί που θέλουν κάτι διαφορετικό από αυτό που θες εσύ ή από αυτό που θέλει η πλειονότητα, δεν είναι κατ’ ανάγκη άρρωστοι και λάθος, ούτε χρειάζονται να τους αλλάξεις και να τους κάνεις να μοιάζουν μ’ αυτό που αποκαλείς «φυσιολογικό».

Κατά τη γνώμη μου, αυτό θα ‘πρεπε να είναι προφανές ειδικά στους Δυτικούς που ενδιαφέρονται για τις λεγόμενες «ανατολικές πνευματικές ασκήσεις». Είμαστε ήδη μειονότητες οπότε θα έπρεπε να κατανοούμε τις δυσκολίες που έχει το να σε ενδιαφέρει κάτι που οι περισσότεροι άνθρωποι γύρω μας ούτε καν αντιλαμβάνονται.

Παρόλα αυτά, στα βουδιστικά κέντρα συναντά κανείς συχνά ανθρώπους με πολύ βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις και πολύ βαθιά ριζωμένους ψυχαναγκασμούς που προσπαθούν να μεταμορφώσουν τους ανθρώπους που γνωρίζουν σε κάτι που να μοιάζει στους ίδιους, αντί να τους επιτρέψουν να είναι αυτό ακριβώς που είναι. Στην πραγματικότητα, αυτή η τάση είναι συχνά ακόμα πιο έντονη στους ανθρώπους που ασχολούνται με περιθωριακά (niche) πράγματα –όπως, για παράδειγμα, με το Ζεν– παρά στον ευρύτερο πληθυσμό.

Στους ανθρώπους που ασχολούνται με το Ζεν και τα παρόμοια, αυτού του είδους ο ψυχαναγκασμός είναι συχνά θαμμένος κάτω από πολλά στρώματα ανομολόγητης αυταρέσκειας ως προς την ηθική τους. Φυσικά, αν ασχολείσαι με το Ζεν δε γίνεται να σε ενδιαφέρει κάτι που οι υπόλοιποι από εμάς που ασχολούμαστε με το Ζεν θα θεωρούσαμε αλλόκοτο ή (αν είναι δυνατόν!) βιτσιόζικο.

Πολλά από τα φαινόμενα που βλέπω να συμβαίνουν στον κόσμο του αμερικανικού Ζεν ορμώνται από αυτή την αυταρέσκεια ως προς την ηθική –πρόκειται για την ίδια ασφυκτική ομαδική αντίληψη που λέει «Έλα μαζί μας, γίνε ένας από εμάς, κάνε αυτά που σου λέμε να κάνεις, γίνε το είδος του ανθρώπου που θέλουμε να γίνεις και αν συμμορφωθείς με τις ιδέες μας θα έχεις ως ανταμοιβή την αίσθηση ότι ανήκεις. Μην τολμήσεις, δε, να ξεστρατίσεις από αυτό που θεωρούμε σωστό διότι τότε θα σου πάρουμε αυτή την αίσθηση».

Εδώ όμως είναι το κόλπο. Αν πας, π.χ. σε ένα σέσιν όπου μια ομάδα ανθρώπων αποφασίζει να ασκηθεί στο Ζαζέν για μερικές μέρες, ζώντας σε έναν περιορισμένο χώρο, πρέπει να υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς και μάλιστα αυστηροί –για να χρησιμοποιήσω μια ιαπωνική έκφραση, αυτό είναι αταριμαέ (当たり前): τόσο προφανές που αισθάνεσαι βλάκας αν πρέπει να το πεις. Από την άλλη, αυτό δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σ’ αυτές τις εκδηλώσεις, πρέπει να προσπαθούν να μπουν στο καλούπι του ιδεώδους ατόμου που έχει ονειρευτεί ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής της ομάδας.

Για μένα, μια καμπάνα είναι κάτι που ευχαριστιέται να χτυπιέται. Όταν χτυπάμε μια καμπάνα, της επιτρέπουμε να πραγματώσει τον εαυτό της ως καμπάνα –και όταν δεν την χτυπάμε, δεν μπορεί να κάνει αυτό που χρειάζεται να κάνει. Αν προσπαθήσεις να κρύψεις το γεγονός ότι χτυπάς την καμπάνα, θάβοντας την πράξη σου κάτω από κάποιον προσποιητό ευφημισμό, δεν είσαι έντιμος ούτε απέναντι στον εαυτό σου, ούτε απέναντι στην καμπάνα.

Έχεις την ευθύνη να παίζεις τον ρόλο σου. Μερικές φορές ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια καμπάνα που πρέπει να χτυπηθεί προκειμένου να πραγματωθεί ως καμπάνα. Αν είναι κανείς τόσο μπερδεμένος μέσα στην προσεκτικά χτισμένη εικόνα που έχει για τον εαυτό του, την εικόνα ενός ατόμου που δε θα χτυπούσε ποτέ τίποτα (ούτε καν μια καμπάνα), μπορεί τελικά να προκαλέσει περισσότερο κακό καθώς δε θα κάνει την πράξη που είναι αναγκαία.

Η τρέχουσα ποπ κουλτούρα, έχει δημιουργήσει μια ιδανική εικόνα για πώς είναι οι βουδιστές –πρόκειται για συνεσταλμένα άτομα που φοβούνται τόσο πολύ μήπως προκαλέσουν κακό ώστε δεν μπορούν να δράσουν ούτε όταν είναι αναγκαίο να το κάνουν. Δείτε το παρακάτω εξαιρετικό παράδειγμα αυτού που λέω στο YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=znnQCXp2iY8

Έχει πλάκα, το παραδέχομαι. Και δε με προσβάλλει καθόλου. Το πρόβλημα είναι ότι γνωρίζει κανείς πολλούς, πάρα πολλούς ανθρώπους που θεωρούν εαυτόν βουδιστή και που βλέπουν τον Βουδισμό περίπου όπως και οι άνθρωποι που έφτιαξαν τη διαφήμιση αυτή. Πρόκειται για ανθρώπους (αναφέρομαι στους πρώτους), που προσπαθούν να διαμορφώσουν τη ζωή τους σύμφωνα με τις καρικατούρες των βουδιστών που βλέπουν στα τηλεοπτικά διαφημιστικά και στις κακές ταινίες του Χόλυγουντ.

Το αποτέλεσμα; Αυτό που συμβαίνει και με τις θρησκείες: προκειμένου να ενδυναμώσουν την απόφασή τους να γίνουν αυτό που προσπαθούν να γίνουν, χρειάζονται και άλλους ανθρώπους που να προσπαθούν το ίδιο. Και έτσι, η ομάδα αρχίζει να πιέζει τα μέλη της να συμμορφωθούν και όσοι δε συμμορφώνονται, εξοστρακίζονται. Όσοι δε, μένουν, αισθάνονται καλά διότι είναι περιτριγυρισμένοι μόνο από ομοϊδεάτες τους.

Ο πραγματικός κόσμος, ωστόσο, δεν είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς ή που, για να είμαστε πιο ειλικρινείς, παριστάνουν ότι σκέφτονται όπως φαντάζονται ότι σκεφτόμαστε προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια τη δική μας και της υπόλοιπης ομάδας. Αν αυτό είναι που καλλιεργούμε στις σάνγκες μας, δε βοηθάμε κανέναν.

Ακόμα πιο επικίνδυνος από τον ψυχαναγκασμό να μεταμορφώσουμε τους άλλους σε αυτό που νομίζουμε ότι πρέπει να είναι, είναι ο ψυχαναγκασμός να μεταμορφώσουμε τον εαυτό μας σε αυτό που θέλουν οι δικοί μας ιδεότυποι –ιδεότυποι που βασίζονται στην ίδια απληστία, στον ίδιο θυμό και στις ίδιες ψευδαισθήσεις που προσπαθούμε να ξεριζώσουμε με την άσκησή μας. Γι αυτό το Ζεν δεν έχει κανέναν άλλο στόχο πέρα από το να επιτρέψει σ’ αυτό που είναι πραγματικά παρόν να πραγματωθεί ξεκάθαρα. Παραδόξως, όταν το κάνουμε αυτό, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε τι πραγματικά χρειάζεται αλλαγή στη ζωή μας και βλέπουμε καθαρά τι πρέπει να γίνει εδώ και τώρα ώστε να μπορέσει να συντελεστεί η αλλαγή αυτή.

Ο Κόντο Σαουάκι, λέει κάπου μια ιστορία όπου παρομοιάζει το να γίνεις Βούδας με το να γίνεις κλέφτης. Προκειμένου να γίνεις κλέφτης, δε χρειάζεται να ασκηθείς χρόνια και χρόνια ώστε να μπορέσεις να γίνεις ο ιδανικός κλέφτης –απλώς πας στο πλησιέστερο δισκάδικο, τσιμπάς το καινούριο CD των Metallica, το χώνεις στην τσέπη σου και πας προς την πόρτα. Πιθανότατα θα σε τσιμπήσει το τέρας που στέκεται εκεί αλλά μπορεί και να τα καταφέρεις να την κάνεις. Όπως και να ‘χει, έχεις γίνει ακαριαία κλέφτης.

Το ίδιο ισχύει και με τη βουδιστική άσκηση: γίνεσαι Βούδας κάνοντας Ζαζέν. Τη στιγμή που παίρνεις τη στάση, είσαι Βούδας. Δε χρειάζεται να υποχρεώσεις τον εαυτό σου ή όσους βρίσκονται γύρω σου να μεταμορφωθούν στα μπερδεμένα ιδεώδη που έχεις σχετικά με το πώς πρέπει να είναι οι βουδιστές.

Αυτός ο ψυχαναγκασμός να αλλάξουμε τους άλλους και τον εαυτό μας σύμφωνα με τους ιδεοτύπους μας, είναι ένα σημαντικό πρόβλημα και μάλιστα ένα πρόβλημα που δε νομίζω ότι τυγχάνει της προσοχής που θα ‘πρεπε. Είναι η εξωτερική πραγμάτωση μιας πολύ βαθιάς παρανόησης περί Βουδισμού η οποία στην ουσία καθοδηγεί πολλά από αυτά που περνάνε για Βουδισμός στις μέρες μας.

Αν θες να πεις ότι αποδέχεσαι τα πάντα, τότε που να πάρει και να σηκώσει, αποδέξου τα όλα τα γαμημένα. Όχι μόνο αυτά που θεωρείς αποδεκτά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πάμπολλα πράγματα που όντως θέλουν αλλαγή. Όμως τα πράγματα που στ’ αλήθεια χρειάζονται αλλαγή είναι, συνήθως, εμφανή.

Ο Βουδισμός δεν είναι να αναχωρείς από την πραγματικότητα και να πηγαίνεις σε έναν καλύτερο και ευγενέστερο κόσμο που έχεις δημιουργήσει μέσα στο κεφάλι σου. Είναι να κάνεις αυτόν εδώ τον κόσμο καλύτερο βλέποντας αυτό που πραγματικά είναι και κάνοντας αυτά που πραγματικά χρειάζεται να γίνουν.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

ΥΓ
Για τον Κόντο Σαουάκι (Kodo Sawaki), δάσκαλο του Γκούντο Νισιτζίμα και έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους του Ζεν του 20ου αιώνα, μπορείτε να διαβάσετε λίγα πράγματα εδώ.

Κι άλλη γκρίνια σχετικά με την άμεση φώτιση

[...]

Εχτές το βράδυ λοιπόν, μια φίλη μου ήθελε κάποιον να της κάνει μια ταριφιά για να πάει να δει μια δική της φίλη –ας πούμε ότι η πρώτη φίλη λέγεται Σάλι και η δεύτερη Τάμπιθα. Η Τάμπιθα είχε καλέσει τη Σάλι σε ένα πράμα σχετικό με το Δικτυακό Μάρκετινγκ (Network Marketing) στο Σίλβερλεϊκ, μια χαϊλέ περιοχή του Λος Άντζελες.

Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε μια εκδήλωση σχετική με το Δικτυακό Μάρκετινγκ. Το Δικτυακό Μάρκετινγκ είναι κάτι σαν αυτό που κάνει η Amway, η Herbalife ή η Avon: είναι κάτι εταιρείες που δε διαφημίζονται αλλά κάνουν κάτι σικέ πάρτι στα οποία προσπαθούν να σε ψήσουν να αγοράσεις τα προϊόντα τους. Όμως δε θέλουν μόνο να ψωνίσεις –θέλουν να σε κάνουν να γίνεις και πωλητής τους.

Η ατμόσφαιρα θύμιζε αρκετά αυτό που αισθάνεσαι στις μαζώξεις των θρησκευτικών αιρέσεων (cults). Μέσα στο κοινό είναι τοποθετημένοι αρκετοί που είναι ήδη μέλη και η δουλειά τους είναι να φωνάζουν «Μπράβο!» σε συγκεκριμένα σημεία της παρουσίασης –μερικές φορές μάλιστα, είναι κάπως πιο διακριτικοί και απλώς λένε κάτι σαν «Ουάου!» ή «Απίστευτο!» τη στιγμή που πρέπει, λες και απλώς έτυχε να βρίσκονται εκεί και να εντυπωσιαστούν από την παρουσίαση που παίζει στο Power Point.

Στο τέλος της παρουσίασης, οι πιστοί κόβουν βόλτες και ρωτάνε τους καινούριους «Τι σου άρεσε;» –δέχτηκα την ερώτηση τρεις φορές από ανθρώπους που προφανώς δεν αντιλαμβάνονταν πόσο καρφώνονταν ότι ήταν βαλτοί. Και τις τρεις φορές τους απάντησα «Πολύ ωραίο σπίτι είναι αυτό» (επειδή όντως ήταν) και τις τρεις φορές έμειναν εμβρόντητοι. Ελάτε ρε παιδιά! Λίγη φαντασία! Πείτε τουλάχιστον κάτι σε στιλ «Ναι, και ο ιδιοκτήτης το αγόρασε με τα λεφτά που έβγαλε όντας μέλος του δικτύου». Τι μαλάκες. Ακόμα κι εγώ θα μπορούσα να το κάνω αυτό και αυτά τα ζώα είχαν μείνει κόκαλο επειδή δε σχολίασα κάτι σχετικό με τη μαλακισμένη παρουσίασή τους. Α σιχτίρ!

Τέλος πάντων, το συγκεκριμένο κόλπο –θέλω να πω, πρόγραμμα– είχε να κάνει με κάτι φτηνά προγράμματα διακοπών. Το σκεπτικό είναι ότι φτιάχνονται κάτι μεγάλες ομάδες ανθρώπων που μπορούν να αγοράσουν μαζικά και να μειώσουν τα έξοδα των διακοπών των μελών τους (Ουπς! Δεν έπρεπε να το πω αυτό –έτσι μας είπαν στο τέλος της παρουσίασης). Καλή ιδέα, φαντάζομαι, αν θες να πας διακοπές έτσι γενικώς, παρέα με ένα μάτσο ζόμπι από το γκρουπ.

Καθώς παρακολουθούσα το όλο πράγμα, συνειδητοποίησα ότι είχα δει το ίδιο ακριβώς έργο άλλες δύο φορές: τη μια στο βίντεο The Secret και την άλλη στα βιντεάκια στο YouTube από τα σεμινάρια του Big Mind® του Γκένπο Ρόσι. Όπως είπα και παραπάνω, σ’ αυτά τα μαρκετινίστικα ιβέντ υπάρχει ούτως ή άλλως μια ατμόσφαιρα που θυμίζει θρησκευτικές αιρέσεις, οπότε οι τύποι από το The Secret και το Big Mind® δεν είχαν παρά να εφαρμόσουν τις αρχές, τη φιλοσοφία και τις τεχνικές του δικτυακού μάρκετινγκ στις λεγόμενες «πνευματικές» ασκήσεις –το οποίο είναι αντιστροφή αυτού που έγινε αρχικά: τις ιδέες αυτές, τις τσίμπησαν από τις διάφορες αιρέσεις, κάποιοι τύποι που ήθελαν να βγάλουν λεφτά. Πολύ έξυπνο. Όμως, εν τέλει, άνευ αξίας.

Γι αυτό πρέπει κάποια στιγμή κάποιος να πλακώσει στις κλωτσιές (και μιλάω για άγριες κλωτσιές) τον Γκένπο Ρόσι. Στην περίπτωση του The Secret, το όλο πράγμα είναι μια παπαριά από την αρχή μέχρι το τέλος και δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος ουσίας ή αξίας –είναι εξίσου χρήσιμο όσο τα προϊόντα της Herbalife ή οι φτηνές διακοπές με τα ζόμπι. Με τον Γκέμπο όμως, το πρόβλημα είναι ότι εκεί η ίδια τακτική ακολουθείται για το Ζεν, το οποίο στον πυρήνα του είναι η πιο πρακτική και χρήσιμη φιλοσοφία και άσκηση που υπάρχει. Όπως έχω πει και άλλοτε, αν θέλει κανείς να πα' να συμμετάσχει στις βλακώδεις μαζώξεις του Γκένπο, ας πάει. Όμως αυτό το πράμα δεν είναι Βουδισμός και όποιος λέει ότι είναι, θέλει κλωτσιές στον κώλο.

Όλο το κόλπο με το δικτυακό μάρκετινγκ (παραδείγματα του οποίου είναι και το Big Mind® και το The Secret), βασίζεται σε δύο ιδέες. Η μια είναι ότι αυτό που πραγματικά θέλεις από τη ζωή σου είναι ΚΑΠΟΥ ΕΚΕΙ ΕΞΩ και όχι εδώ και η άλλη, ότι ο μάγκας που πρωταγωνιστεί στο σόου έχει αυτό που χρειάζεσαι και μπορεί να στο πουλήσει. Πρόκειται για την απόλυτη σύγχυση, την οποία δημιουργεί και συντηρεί η συλλογική σκέψη.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης ότι τόσο οι κομπίνες με το δικτυακό μάρκετινγκ, όσο και το Big Mind®, ενστερνίζονται την ίδια ιδέα ότι όλο αυτό το πράγμα ως τώρα ήθελε πολύ χρόνο, προσπάθεια και ενέργεια όμως πλέον υπάρχει μια καινούρια τεχνική που έχει τα ίδια αποτελέσματα χωρίς όλη τη βαβούρα. Στην περίπτωση του δικτυακού μάρκετινγκ ο στόχος είναι να γίνεις πλούσιος, ενώ στην περίπτωση του Γκένπο και των άλλων, το να φτάσεις στη φώτιση. Πιστέψτε ό,τι θέλετε, κορόιδα.

Ακούστε. Απλώς σας λέω αυτό που βλέπω. Δε δίνω μια αν το πιστεύετε ή όχι. Δεν προσπαθώ να σας πείσω ότι έχω δίκιο. Πιστεύω όμως ότι έχει κάποια αξία να προσπαθείς να εκφράσεις τη συγκεκριμένη άποψη, ακόμα και αν κανείς δε δίνει ιδιαίτερη προσοχή. Αυτά.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 8 Αυγούστου 2007

ΥΓ
Για το The Secret, μπορείτε να περάσετε μια βόλτα από το σχετικό σάιτ.

Μη Βλέπετε Τηλεόραση

[Σ.τ.Μ. Το κείμενο που ακολουθεί μπορεί να φανεί κάπως περίεργο στην αρχή καθώς πρόκειται για συνέχεια μιας συζήτησης σχετικά με τα κείμενα του Μπραντ Ουόρνερ στο πορνογραφικό (και καλά) σάιτ Suicide Girls. Καθώς δεν έχω μεταφράσει εκείνο το κείμενο στα Ελληνικά, ίσως ο αναγνώστης αισθανθεί κάποιο κενό όμως νομίζω ότι διαβάζοντας λίγο παρακάτω, θα μπορέσει να συνδέσει το νόημα.]

Κάποιος ανώνυμος αναγνώστης, άφησε στα σχόλια το παρακάτω κείμενο:

Η Πέμπτη Άσκηση: Αντιλαμβανόμενος τον πόνο που προκαλείται από την απερίσκεπτη κατανάλωση, ορκίζομαι ότι θα προάγω την καλή υγεία, τόσο τη σωματική όσο και την διανοητική, για εμένα, την οικογένειά μου και την κοινωνία μου, έχοντας επίγνωση του τι τρώω, τι πίνω και τι καταναλώνω. Ορκίζομαι να εισάγω στο σώμα μου, στη συνείδησή μου και στο συλλογικό σώμα και συνείδηση της οικογένειάς μου και της κοινωνίας, μόνο αυτά που προάγουν τη γαλήνη, την ευεξία και τη χαρά. Είμαι αποφασισμένος να μη χρησιμοποιήσω οινοπνευματώδη ή άλλες τοξικές ουσίες και να μην βάλω μέσα μου τροφές ή άλλα προϊόντα που περιέχουν τοξίνες –προϊόντα όπως κάποια τηλεοπτικά προγράμματα, κάποια περιοδικά, κάποια βιβλία, κάποιες ταινίες και κάποιες συζητήσεις. Γνωρίζω ότι καταστρέφοντας το σώμα και τη συνείδησή μου με τα δηλητήρια αυτά, προδίδω τους προγόνους μου, τους γονείς μου, την κοινωνία μου και τις μελλοντικές γενεές. Θα εργαστώ προκειμένου να μεταμορφώσω τη βία, τον φόβο, τον θυμό και τη σύγχυση στον εαυτό μου και στην κοινωνία, ακολουθώντας μια δίαιτα για τον εαυτό μου και για την κοινωνία. Αντιλαμβάνομαι ότι μια σωστή δίαιτα είναι αναγκαία για τη μεταμόρφωση τόσο του εαυτού μου, όσο και της κοινωνίας.

Ο αναγνώστης (ή η αναγνώστρια, όμως θεωρώ ότι είναι μάλλον άντρας), λέει ότι του φαίνεται περίεργο που ένας δάσκαλος θα ενθάρρυνε κάτι τέτοιο –φαντάζομαι, ότι εννοεί «θα ενθάρρυνε τον κόσμο να πάει να δει τσόντες». Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα έπρεπε ίσως να γίνω λίγο πιο σαφής, ξέροντας ωστόσο ότι όσο και να προσπαθήσω να αποσαφηνίσω αυτά που λέω, δεν πρόκειται ποτέ να καλύψω τους πάντες. Παρόλα αυτά, το θέμα εδώ μου φάνηκε ενδιαφέρον.

Κατ’ αρχάς, δε σας ενθαρρύνω να πάτε να δείτε τσόντες. Στην πραγματικότητα, είναι εντελώς στ’ αρχίδια μου αν θα το κάνετε ή όχι. Δε με αφορά καθόλου. Επίσης, ενδέχεται να έδωσα μεγάλη έμφαση στην οικονομική πλευρά αυτού που κάνω για τα Suicide Girls –καίτοι δε θα μπορούσα να ζω αποκλειστικά από τα βιβλία μου και από αυτά που γράφω στα SG, έχω ήδη μια άλλη δουλειά οπότε δεν είμαι φτωχός. Ούτε και πλούσιος είμαι, όμως δε γράφω στα SG για τα λεφτά. Το κάνω κυρίως για να ενοχλήσω τους ευσεβείς βουδιστές!

Αυτό ήταν αστείο, έτσι; Για όνομα του Θεού!

Τα SG μου προσφέρουν ένα φόρουμ μέσω του οποίου μπορώ να φτάσω σε ένα τεράστιο κοινό. Θα έβγαζα τα ίδια (ίσως και περισσότερα) λεφτά αν ζητούσα δωρεές μέσω PayPal από τούτο εδώ το μπλογκ, όμως όταν γράφω εδώ, μιλάω σε ανθρώπους που ήδη ξέρουν για τι πράγμα μιλάμε. Αντίθετα, όταν γράφω για το κοινό των SG, αισθάνομαι μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση –είναι σαν να κάνω ένα αλλόκοτο κοινωνιολογικό πείραμα: πάντοτε πίστευα ότι ο Βουδισμός κάνει καλό στους πάντες και τώρα δοκιμάζω να δω αν αυτό όντως ισχύει.

Για να απαντήσω, ωστόσο, στο παραπάνω απόσπασμα, πρόκειται για μια άποψη την οποία έχω ακούσει πολλές φορές και σε διαφορετικές εκδοχές. Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος ποιος την πρωτοείπε (αν και νομίζω ότι μπορώ να μαντέψω), όμως ένα πράγμα που θα ήθελα να πω –για την περίπτωση που δεν το καταλάβατε – είναι ότι δεν πρόκειται για κάποια παραδοσιακή, αρχαία βουδιστική πηγή αλλά για μια σύγχρονη ερμηνεία. Και δε θα έφτανα στο σημείο να πω ότι είναι εσφαλμένη ή να την καταδικάσω, όμως θα έλεγα ότι δεν είναι η προσέγγιση βάσει της οποίας εκπαιδεύτηκα, ούτε η προσέγγιση που θέλω να διδάσκω.

Προφανώς η σημερινή κουλτούρα βρίθει ερεθισμάτων και τα ερεθίσματα αυτά μπορούν να μας αποσπάσουν πολύ την προσοχή όταν ασκούμαστε. Όταν κάθεσαι στο μαξιλάρι σου, όλα όσα έχεις στοιβάξει μέσα στον εγκέφαλό σου αρχίζουν να ξεχειλίζουν και όσο λιγότερα χώνεις εκεί μέσα, τόσο πιο εύκολο είναι να φτάσεις σε μια ήρεμη, όμορφη κατάσταση στο Ζαζέν. Ωστόσο, ο Ντόγκεν προειδοποιεί ότι το να φτάνεις σε ήρεμες και όμορφες καταστάσεις του νου δεν είναι στην πραγματικότητα ο στόχος της άσκησής μας. Μπορεί να είναι μια ωραία επιπρόσθετη ωφέλεια, όμως δεν είναι ο λόγος που κάνουμε την άσκηση.

Δεν καταδικάζω την προσέγγιση που προτείνει ο ανώνυμος φίλος μας. Θέλω να πω, το να τρως σωστά είναι πολύ καλό, όπως εξίσου καλό είναι το να μην τρως ώρες και ώρες σκοτώνοντας αδιάκριτα κακούς σε ένα γκέιμ. Το να ξέρεις πώς αυτού του τύπου τα ερεθίσματα επηρεάζουν τον νου σου και το σώμα σου, αυτό κι αν είναι πολύ, πολύ, πολύ καλό. Όμως δεν είναι καλό το να προσπαθείς να αποκλείσεις την πραγματικότητα βουλώνοντας τα’ αυτιά σου και φωνάζοντας «Νια! Νια! Νια! Δε σ’ ακούω! Δε σ’ ακούω!»

Ο Ντόγκεν λέει «Εξαλείφοντας τους περισπασμούς, διπλασιάζουμε την ασθένεια... Ο διανοητικός αποκλεισμός προσθέτει στην ασθένεια και την επαυξάνει.. Η ίδια η στιγμή της εξάλειψης είναι, αναπόφευκτα, ενόχληση. Είναι ταυτόχρονα [Σ.τ.Μ. ο περισπασμός και η εξάλειψή του] και είναι πέρα από την ιδέα του ταυτόχρονου. Οι περισπασμοί περιλαμβάνουν πάντοτε το γεγονός της [προσπάθειας] εξάλειψής τους».

Το παραπάνω είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της διδασκαλίας που έμαθα από τη γενεαλογία του Ντόγκεν και που θέλω να μεταφέρω. Το πώς ακριβώς μπορεί να γίνει αυτό πράξη, εξαρτάται από το εκάστοτε άτομο και δε θέλω να φτάσω στο σημείο που έφτασε ο συγγραφέας του κειμένου που παρέθεσα στην αρχή και να αρχίσω να δίνω λίστες με «δηλητηριώδεις δραστηριότητες» –μου φαίνεται τραβηγμένο. Κατά καιρούς, σε τετ-α-τετ συζητήσεις, έχω κάνει προτάσεις που ενίοτε θυμίζουν αυτό που λέει ο τύπος αυτός, όμως ίσως είναι πιο χρήσιμο να ανακαλύψει κανείς πώς να παραμένει ισορροπημένος απέναντι σε κάθε είδους ερέθισμα. Αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος και, έχω την εντύπωση, ότι κάποτε αντιλαμβάνεσαι πως είναι ο μόνος δρόμος που βγάζει νόημα.

Συγνώμη.

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 1 Αυγούστου 2007

ΥΓ
Επειδή έχω καιρό να βάλω το σχετικό λινκ, το αρχείο με τα κείμενα του Μπραντ Ουόρνερ στα Suicide Girls, υπάρχει εδώ.

Εκ της Διευθύνσεως (IV) – Ελληνικό Εγχειρίδιο για το Ζεν

Όπως έχω γράψει και παλιότερα, ένας από τους βασικούς στόχους του Hardcore Zen GR, είναι να βοηθήσει όσους ενδιαφέρονται για το Ζεν να ξεκινήσουν να ασκούνται και να τους δώσει έναν μπούσουλα για το τι σημαίνει Βουδισμός και πώς αυτός μπορεί να αποτελέσει μέρος της καθημερινής τους ζωής –όλα αυτά, με μια άμεση και πρακτική προσέγγιση, χωρίς τις γνωστές παπαρολογίες που συνήθως συνοδεύουν τις φιλοσοφίες της Άπω Ανατολής.

Συνεχίζοντας με βάση την αρχή αυτή, έχω τη χαρά να σας ανακοινώσω ότι μπορείτε πλέον να κατεβάσετε χρησιμοποιώντας αυτό το λινκ το βιβλιαράκι Εισαγωγή στον Βουδισμό και την Άσκηση του Ζαζέν του Μάικλ Λάτσφορντ (Michael Luetchford), μαθητή του Γκούντο Νισιτζίμα, παλαιού μέλους της Ντόγκεν Σάνγκα και δασκάλου του Ζεν στην Αγγλία. Το μικρό αυτό εγχειρίδιο είναι μια ακόμα απόπειρα για την παρουσίαση στα Ελληνικά της ματιάς του Δασκάλου Νισιτζίμα και, ταυτόχρονα, ένας εξαιρετικός οδηγός για αρχάριους στο Ζεν.

Το βιβλιαράκι είναι μόλις 30 σελίδες, όμως αυτές είναι αρκετές για να παρουσιάσει (στις πρώτες 15) τις βασικές αρχές της διδασκαλίας του Βούδα, του ιδρυτή του Σότο Ζεν, Ντόγκεν Ζέντζι (1200-1253) και του Γκούντο Νισιτζίμα καθώς και, (στις επόμενες 15) την ίδια την άσκηση του Ζαζέν και τον καλύτερο τρόπο να την ξεκινήσει κανείς. Τόσο το πρώτο (θεωρητικό), όσο και το δεύτερο (πρακτικό) μέρος είναι γραμμένα απλά και λιτά, επιτρέποντας έτσι στον αναγνώστη να κατανοήσει πλήρως το αντικείμενο και να ξεκινήσει, άμεσα κιόλας, να ασκείται στο Ζαζέν –προφανώς, ο Βουδισμός δεν τελειώνει εκεί, όμως σίγουρα από εκεί αρχίζει!

Το Εισαγωγή στον Βουδισμό και την Άσκηση του Ζαζέν είναι φτιαγμένο σε μορφή αρχείου PDF (έχουμε όλοι Acrobat Reader, όχι;) και μπορείτε να το κατεβάσετε –προφανώς– δωρεάν. Αν ενδιαφέρεστε για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Μάικλ Λάτσφορντ, μπορείτε να ξεκινήσετε από την πρώτη σελίδα του σάιτ του, στη διεύθυνση http://www.dogensangha.org.uk/ ενώ για το σάιτ-μπλογκ του Γκούντο Νισιτζίμα, υπάρχει μόνιμο λινκ στα αριστερά, κάτω από τον τίτλο «Σχετικά Σάιτ». Για μεγαλύτερη διευκόλυνση όσων ενδιαφέρονται αλλά και για άμεση πρόσβαση στο βιβλίο/αρχείο, φρόντισα να βάλω (επίσης στα αριστερά) ένα μόνιμο λινκ απευθείας σ’ αυτό με τη φωτογραφία του εξωφύλλου –κάνοντας κλικ, θα ανοίξει κατευθείαν το PDF από το σάιτ του Μάικλ Λάτσφορντ. Αν θέλετε να το αποθηκεύσετε στον υπολογιστή σας ή να το τυπώσετε, δεν έχετε παρά να δώσετε τις σχετικές εντολές (μ’ άλλα λόγια, να πατήσετε τα σχετικά κουμπάκια) στον Acrobat.

Ελπίζω να σας φανεί χρήσιμο. Και εννοείται ότι είμαι πάντοτε στη διάθεσή σας για τυχόν διευκρινίσεις, ερωτήσεις κ.λπ. Παρεμπιπτόντως, η μετάφραση στα Ελληνικά είναι δική μου, οπότε αν εντοπίσετε κάνα καλαπόδι που διέλαθε της προσοχής μου, παρακαλώ ειδοποιήστε με!