Χορτοφαγία

Τώρα τελευταία κάποιοι φλυαρούν («Φλυαρούν»; Έχει νόημα εδώ το «φλυαρούν»; Αφού γράφουν στο πληκτρολόγιο. Τέλος πάντων) σχετικά με τη χορτοφαγία –τόσο εδώ, όσο και στο μπλογκ του Γκούντο. Το συγκεκριμένο θέμα το έχω σχολιάσει πολλές φορές, όμως μάλλον χρειάζεται να το σχολιάσω μια ακόμα. Στον Βουδισμό δεν υπάρχει καμία απαίτηση να είναι κανείς χορτοφάγος, όπως υπάρχει π.χ. στην Διεθνή Κίνηση για τη Συνείδηση του Κρίσνα ή στους Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας –είναι απλώς θέμα προσωπικής επιλογής. Εγώ έγινα χορτοφάγος περίπου έναν χρόνο πριν ανακαλύψω το Ζεν και τα τελευταία 25 χρόνια, πρέπει να έχω φάει κρέας τέσσερις φορές και ποτέ επειδή το θέλησα (είτε προσπαθούσα να φανώ ευγενικός σε κάποιον που μου το σέρβιρε, είτε δεν ήξερα τι έτρωγα, είτε δεν ήθελα να πάει χαμένο το φαγητό). Δεν αισθάνομαι την επιθυμία να φάω κρέας και, πια, δεν το σκέφτομαι καν σαν τροφή –η ιδέα να φάω κρέας είναι αντίστοιχη με την ιδέα που θα είχε ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος αν του έλεγαν να φάει ένα παπούτσι ή ένα ψόφιο σκουλήκι.

Κανένας από τους δασκάλους μου δεν είναι χορτοφάγος. Ο Τιμ αυτοχαρακτηριζόταν «φιλελεύθερος χορτοφάγος», το οποίο, όπως επίσης έλεγε ο ίδιος είναι περίπου σαν να λες ότι είσαι φιλελεύθερος άγαμος: «Ναι, είμαι άγαμος –αλλά πού και πού πηδάω κιόλας!» Ο Νισιτζίμα σενσέι μου είχε πει κάποτε ότι κάτα τη γνώμη του, ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο ειρηνικός αν υπήρχαν περισσότεροι χορτοφάγοι. Όμως ο ίδιος δεν είναι. Τρώει σπάνια κρέας, όμως τρώει αρκετά συχνά ψάρια.

Το πρόβλημα της χορτοφαγίας στην άσκηση του Ζεν, είναι ότι πολύ συχνά γίνεται πνευματική τροχοπέδη –είναι ένας εξαιρετικός τρόπος να προσδιορίσεις το εγώ σου και αυτός είναι ο λόγος που ακούει κανείς διάφορες ιστορίες για δασκάλους του Ζεν που ξεγελάνε τους χορτοφάγους μαθητές τους και τους κάνουν να φάνε κρέας. Προσωπικά δε θα έκανα κάτι τέτοιο σε κάποιον άλλον. Αλλά πού ξέρεις...

[...]

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2008

ΥΓ
Για τους Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας (Seventh Day Adventists), γνωστούς σε όσους έβλεπαν τα Gilmore Girls, μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ. Για τη Διεθνή Κίνηση για τη Συνείδηση του Κρίσνα (International Society of Krishna Consciousness), μπορείτε να πάτε κατευθείαν στην ελληνική σελίδα της οργάνωσης, εδώ ή στη σχετική σελίδα της WikiPedia, εδώ.

Φόβος

Να ξεκαθαρίσω κάτι πριν ξεκινήσουμε. Πριν από πολύ καιρό, είχα βάλει στο επάνω μέρος της σελίδας αυτής (στα αριστερά) μια σημείωση που έλεγε: «Θέλω να παίρνω e-mail σας, όμως έχετε κατά νου ότι αν μου στείλετε e-mail μπορεί να το χρησιμοποιήσω σε κάποιο από τα μπλογκ μου –εδώ ή στα Suicide Girls». Η σημείωση αυτή, ισχύει για όλα τα e-mail που παίρνω, είτε ως απαντήσεις στα άρθρα μου, είτε ως σχόλια στα βιβλία μου, είτε ως ερωτήσεις σχετικά με την άσκηση του Ζαζέν κ.λπ. Αν δε θέλετε να δημοσιοποιήσω αυτά που μου λέτε, πείτε μου το, ΟΚ;

Έχοντας αυτά κατά νου, να μια ερώτηση από έναν αναγνώστη που ίσως σας φανεί ενδιαφέρουσα:

Μπραντ γεια χαρά,

Πώς πάει; Είμαι φαν των βιβλίων σου. Διάβασα δύο φορές το Hardcore Zen και τώρα διαβάζω το Sit Down and Shut Up. Για να πάρεις μια εικόνα του ποιος είμαι, κάνω διαλογισμό καθημερινά εδώ και 5-6 χρόνια και κάνω σικ-αν-τάζα (μπορεί να το γράφω λάθος) για λίγο παραπάνω από ένα χρόνο –τώρα τελευταία έχω αρχίσει να αισθάνομαι ότι το κάνω κάπως καλά.

Έχω ένα πρόβλημα που δεν είμαι σίγουρος πώς να αντιμετωπίσω και ελπίζω να έχεις κάποια συμβουλή να μου δώσεις. Πριν από τέσσερα χρόνια πέθανε ο πατέρας μου και από τότε βοηθάω αρκετά τη μητέρα μου. Επίσης, από τότε αισθάνομαι αρκετό στρες. Πρόσφατα, πιθανότατα μέσω του διαλογισμού, συνειδητοποίησα ότι αυτό που με στρεσάρει περισσότερο είναι ο θάνατος ή, για την ακρίβεια, ο φόβος του θανάτου και, συνεπώς, ο φόβος ότι θα κάνω τη ζωή μου άνω κάτω. Φοβάμαι μήπως κάνω κάτι λάθος και πληγωθώ ή ότι θα κάνω κάτι στραβά και η ζωή μου θα πάει στα τσακίδια. Όταν κάποιος φίλος ή συγγενής φεύγει για ταξίδι, έχω το μόνιμο άγχος ότι θα πάθει κάποιο ατύχημα και αισθάνομαι ότι πρέπει να του αφιερώσω όλο μου τον χρόνο πριν φύγει, ώστε αν κάτι πάει στραβά να μην το μετανιώσω μετά. Όπως καταλαβαίνεις, όλα αυτά δημιουργούν ένα μεγάλο πρόβλημα και αισθάνομαι ότι δεν μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου έτσι, φοβούμενος όλες αυτές τις μαλακίες. Και το ξέρω ότι είναι μαλακίες και τίποτα παραπάνω (τουλάχιστον, το ξέρω διανοητικά). Μην παρεξηγηθώ: δεν ψάχνω για σωτήρα, όμως αν υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω ή αν έχεις κάποια ιδέα που μπορεί να βοηθήσει, θα το εκτιμήσω πολύ.

Ευχαριστώ ξανά αδελφέ,

Ματ

Ματ, ευχαριστώ που μου έγραψες. Μακάρι να είχα κάποια μαγική λύση για το πρόβλημά σου. Όμως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει.

Σε τελική ανάλυση, ακόμα και ο πιο βαθύς και φαινομενικά πραγματικός σου φόβος δεν είναι παρά μια ακόμα σκέψη. Όλοι μας φοβόμαστε κάτι –το πρόβλημα δεν είναι ο συγκεκριμένος φόβος. Είτε φοβάσαι τον θάνατο, τα ύψη ή τις πάπιες που φοράνε καπέλα, στο ίδιο πράγμα καταλήγεις.

Είναι πολύ δύσκολο να ξεριζώσουμε τους φόβους μας και το πιθανότερο είναι ότι ποτέ δε θα το καταφέρουμε 100%. Δεν νομίζω ότι κανένας κατάφερε ποτέ να το πετύχει –ούτε καν ο ίδιος ο Βούδας.

Κάτι που βοηθάει, τουλάχιστον εμένα, είναι να κοιτάξω τον φόβο μου κατάματα. Ο Νισιτζίμα σενσέι μου είπε κάποτε κάτι του στιλ «Προσπαθώ πάντοτε να κοιτάζω προσεκτικά τις μισητές πληροφορίες» –αυτό σημαίνει ότι αν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που φοβάσαι, συχνά βοηθάει να το μελετήσεις προσεκτικά. Στη δική μου περίπτωση, ένα πράγμα που φοβόμουν πάρα πολύ, ήταν η ασθένεια του Χάντιγκτον, μια κληρονομική αρρώστια από την οποία πέθανε η μητέρα μου. Κάποια στιγμή, έκατσα και διάβασα ό,τι μπορούσα να βρω γι αυτή, γεγονός που με φόβισε ακόμα περισσότερο. Το θέμα είναι ότι μελετώντας, ανακάλυψα πως όλα τα στοιχεία που υπάρχουν γι αυτή την αρρώστια είναι απλώς θεωρίες που εκθέτουν διάφοροι έξυπνοι άνθρωποι –κανείς δεν ξέρει κάτι πραγματικό σχετικά μ’ αυτή. Αυτή η μελέτη, με βοήθησε πολύ να ξεπεράσω τον μόνιμό μου φόβο για την αρρώστια. Βεβαίως, πού και πού ο φόβος εμφανίζεται ξανά, όμως τώρα ξέρω ότι δεν έχει κανένα νόημα να του δίνω σημασία.

Ο φόβος του θανάτου και ο φόβος ότι θα σπαταλήσεις τη ζωή σου, δεν είναι παρά μια σειρά από σκέψεις που φτιάχνουν έναν βρόγχο μέσα στο κεφάλι σου. Δε χρειάζεται να τις πιστεύεις –γενικά, δε χρειάζεται να πιστεύεις τον εαυτό σου.

Ελπίζω τα παραπάνω να σε βοηθήσουν κάπως.

Μπραντ

Μπραντ Ουόρνερ – Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008

Αμάν με τις διορθώσεις

Κοίταζα τα σχόλια στο προηγούμενό μου κομμάτι. Μιλάμε για φοβερό χαβαλέ! Προτιμώ να κάτσω στην άκρη και να περιμένω να καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός, όμως θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι: μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι αναγνώστες κατάλαβαν αυτό που ήθελα να πω σχετικά με εκείνο το βράδυ στο στριπτηζάδικο για το οποίο γράφω στο κομμάτι μου στα Suicide Girls. Όμως μερικοί το πήραν στραβά και γι αυτό φταίω εγώ.

Εξαιτίας του ατυχούς τρόπου που έγραψα, ορισμένοι αναγνώστες θεώρησαν ότι είδα πράγματι τη συγκεκριμένη γυναίκα να κρέμεται από τσιγκέλια και να τρυπάει τα αιδοιικά χείλη της. Άουτς! Κάτι τέτοιο παραείναι χαρντκόρ, ακόμα και για μένα. Αυτό που πραγματικά έγινε, ήταν ότι μετά τον χορό έκατσε μαζί μας και μας είπε ότι έχει κάνει αυτά τα κόλπα –μας έδωσε μάλιστα και τη διεύθυνσή της στο MySpace για να δούμε τις φωτογραφίες που το αποδείκνυαν.

Στην πραγματικότητα, δε με απασχολεί ούτε στο ελάχιστο τι πιστεύει οποιοσδήποτε για το ότι πήγα στο κλαμπ αυτό. Το τι πιστεύετε για αυτά που κάνουν οι άλλοι είναι δικό ας πρόβλημα και δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Αισθάνθηκα, ωστόσο, ότι έπρεπε τουλάχιστον να ξεκαθαρίσω αυτό που έγραψα παραπάνω.

Να λοιπόν η πρώτη παράγραφος από το κείμενο στα Suicide Girls, με περασμένες τις διορθώσεις που έκανα σήμερα:

Τις προάλλες, πήγα σε ένα μπαρ που λεγόταν Tigress και γνώρισα μια στριπτηζέζ που είχε ένα τατουάζ με το Τρίο Στούτζες. Η τύπισσα έριξε ένα γερό χαστούκι σε μια κοπέλα από την παρέα μου ενώ της έκανε ένα πολύ άγριο λαπ-ντανς. Κάποια στιγμή έκανε απειλητικές κινήσεις προς τα αρχίδια μου με τα τακούνια-στιλέτο της και μου γρύλισε στο αυτί ότι κάνει ακραία κόλπα. Είπε ότι κάποτε της είχαν περάσει τεράστια τσιγκέλια στην πλάτη της και ότι την είχαν κρεμάσει από το ταβάνι με τις πληγές της να τρέχουν αίμα ενώ αυτή ούρλιαζε από τον πόνο. Είπε ακόμα ότι της είχαν τρυπήσει τα αιδοιικά της χείλη με βελόνες μήκους 13 πόντων και ότι δούλευε με τον Λόιντ Κάουφμαν της Troma Films για πολλά χρόνια. Η κυρία αυτή, μπορούσε να αντέξει πολύ πόνο.

Σχετικά με τους Βουδιστικούς Κανόνες στους οποίους αναφέρθηκαν ορισμένοι αναγνώστες, είναι πολύ σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι Βουδιστικοί Κανόνες δεν πρέπει ποτέ, μα ποτέ, να χρησιμοποιούνται σαν όπλο. Οι Κανόνες υπάρχουν για να λειτουργούν σαν κατευθυντήριες γραμμές για μας τους ίδιους, ώστε να μπορούμε να κρίνουμε τη δική μας συμπεριφορά. Όταν παρατηρείς τη συμπεριφορά κάποιου άλλου ανθρώπου, πρέπει να έχεις πάντα κατά νου ότι δεν μπορείς ποτέ να ξέρεις τις πραγματικές συνθήκες που οδήγησαν τον συγκεκριμένο άνθρωπο να συμπεριφερθεί με τον συγκεκριμένο τρόπο. Φυσικά, αν η συμπεριφορά του αυτή, προκαλεί βλάβη ή κίνδυνο σ’ εσένα ή σε κάποιον άλλον, ίσως να είναι σωστό να παρέμβεις, όμως τις περισσότερες φορές κατά πάσα πιθανότητα το θέμα δε σε αφορά.

Ο Βουδισμός είναι μια στάση ζωής. Είναι μια προσέγγιση στο πώς να ζεις. Οι Κανόνες έχουν φτιαχτεί για να μας βοηθούν να καθορίσουμε αυτή τη στάση ζωής. Δεν είναι ένας κατάλογος από κανόνες που εμείς, η Αστυνομία Κανόνων, πρέπει να επιβάλλουμε. Υπάρχουν πολλά πράγματα στη ζωή που είναι πέρα από τη γνώση μας –ακόμα και πέρα από τη δυνατότητά μας να γνωρίζουμε.

Αυτόν τον καιρό, ανακαλύπτω πόσο βαθιά και διαρκή ζημιά έχει γίνει στον κόσμο μας από αυτούς που παρουσιάζονται στην κοινωνία ως ταγοί αγιότητας και ηθικής. Ξέρετε πόσες ιστορίες θα μπορούσα να σας πω; Και ίσως κάποια μέρα να σας τις πω, όντως. Όμως κάθε φορά που ακούω μια ακόμα τέτοια ιστορία, αισθάνομαι να μου σφίγγεται η καρδιά. Είναι καθήκον μας, ως βουδιστές, να μην προκαλούμε περισσότερο τέτοιο πόνο –αυτή είναι η αποστολή μας.

Ο φίλος μου ο Ρομπ, ο οποίος έρχεται στις εβδομαδιαίες συναντήσεις που οργανώνω στο Κέντρο της Χιλ Στριτ και που συχνά ποστάρει εδώ ως «SmoggyRob» έλεγε ότι η δική του ερμηνεία για τον Όρκο του Μποντισάτβα περί σωτηρίας όλων των όντων, είναι ότι έχει καθήκον να σώσει όλα τα όντα από τον εαυτό του. Να μια στάση ζωής που χρειάζεται να έχουμε όλοι μας.

[...]

Μπραντ Ουόρνερ – Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2008

ΥΓ
Για την καλτ κινηματογραφική εταιρεία Troma Films, μπορείτε να δείτε το σχετικό λήμμα της WikiPedia καθώς και το ίδιο το σάιτ της εταιρείας. Σχετικά με τον Όρκο του Μποντισάτβα, ο οποίος αποτελεί ένα μέρος της τελετής αποδοχής των Βουδιστικών Κανόνων, μπορείτε να πάρετε μια ιδέα επίσης από το λήμμα της WikiPedia, εδώ. Αναλόγως της σέκτας/γραμμής/σχολής που ακολουθεί καθένας, ο όρκος αυτός μπορεί να παρουσιάζει αρκετές διαφορές όμως εκεί πλέον μπαίνουμε σε πιο βαθιά θρησκειολογική ανάλυση η οποία, ωστόσο, κινδυνεύει να γλιστρήσει σε ερωτήματα του τύπου «πόσοι άγγελοι μπορούν να χορέψουν στο κεφάλι μιας καρφίτσας». Και κάτι τέτοιο παύει να είναι σκληροπυρηνικό Ζεν!

Διάνα

Ο Βινς Ανίλα από το Κέντρο Ζεν Still Point (Still Point Zen Center) του Ντιτρόιτ, μου έστειλε την παρακάτω πολύ ωραία ιστορία σχετικά με τον Κόμπουν Τσίνο, τον δάσκαλο του πρώτου μου δασκάλου του Ζεν.

Όντας δάσκαλος της τοξοβολίας Ζεν, ο Κόμπουν πήγε κάποτε να διδάξει ένα σεμινάριο στο Ινστιτούτο Εσαλέν (Esalen Institute) στο Μπιγκ Σερ της Καλιφόρνια. Ο στόχος είχε τοποθετηθεί σε μια πολύ όμορφη χορταριασμένη περιοχή στο χείλος ενός γκρεμού πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό και ο Κόμπουν πήρε το τόξο του, πέρασε το βέλος, σκόπευσε προσεκτικά και έριξε. Το βέλος, πέρασε πολύ πάνω από τον στόχο, έφυγε πάνω από την κουπαστή και από το χείλος του γκρεμού και συνέχισε ολοσούμπιτο για τον ωκεανό που υπήρχε από κάτω. Ο Κόμπουν γύρισε και κοίταξε χαρούμενος τους σοκαρισμένους μαθητές του και φώναξε «Διάνα!»

Αυτή είναι η θεμελιώδης στάση ζωής στο Ζεν. Είναι πολύ σημαντικό να στοχεύεις προσεκτικά, όμως ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πού θα σε οδηγήσει η άσκηση και δεν πρέπει να φρικάρεις άμα το βέλος σου φύγει πάνω από τον στόχο και πέσει στη θάλασσα.

Όσο προχωρώ όλο και περισσότερο σ’ όλη αυτή την ιστορία, ανακαλύπτω ότι ο Βουδισμός δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτό που περίμενα. Και, βεβαίως, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που μας λένε οι ευφυολόγοι της θαυμαστής μας ποπ κουλτούρας. Ίσως ο Βουδισμός να είναι η πράξη του να στοχεύεις με το βέλος που είναι η ίδια σου η ζωή.

Η ζωή σε φέρνει σε ένα σωρό μυστήριες καταστάσεις και πρέπει να πράττεις σύμφωνα με εκεί που πραγματικά είσαι και όχι σύμφωνα με εκεί που νομίζεις ότι θα έπρεπε να είσαι. Έτσι κι αλλιώς, όλη αυτή η ιστορία με το «θα έπρεπε» είναι απλώς ένα χάσιμο χρόνου –ποτέ τα πράγματα δεν είναι αυτά που θα έπρεπε να είναι και δεν μπορείς να κάνεις αυτά που θα έπρεπε να κάνεις.

Το 2007, όλη μου η ζωή ήρθε τούμπα και ταρακουνήθηκε βίαια. Όμως παρόλα αυτά, ζω στην παραλία της Καλιφόρνια, σε ένα υπέροχο και ήσυχο παλιό σπίτι, σε ένα περιβάλλον τόσο ωραίο και ειδυλλιακό που ώρες-ώρες μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα. Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι, δεν κάνω αυτά που θα έπρεπε να κάνω –πια, δεν ξέρω καν τι θα έπρεπε να κάνω. Αλλά δε με νοιάζει.

Από καιρού εις καιρόν, κάποιος θα μου στείλει ένα e-mail ή θα ποστάρει κάτι στο μπλογκ αυτό σχετικά με το τι θα έπρεπε να είμαι ή να κάνω ή να πω. Κάποτε με ένοιαζε. Δεν είναι αστείο; Το να με νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι για το τι θα έπρεπε να είμαι, να λέω ή να κάνω, ποτέ δε με οδήγησε σε κάτι καλό.

Αυτό που με νοιάζει πολύ, ωστόσο, είναι το να στοχεύω.

Αν εκθέσεις τη ζωή σου στα δημόσια βλέμματα, όλος ο κόσμος θα αρχίσει να την ψειρίζει και να σου προσφέρει τις άκυρες απόψεις του. Γάμησέ τους όλους.

Εσύ απλώς στοχεύεις προσεκτικά και αφήνεις το βέλος-ζωή σου να πετάξει.

Ουΐιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2008

Εκ της Διευθύνσεως (VII) – Εκατό!

Ένα μικρό προσωπικό σημείωμα για να επισημάνω ότι το προηγούμενο ποστ (Περί Κάρμα) ήταν το 100στο. Υπάρχει λόγος για την επισήμανση; Όχι σοβαρός. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε κάποια κολλήματα με τα ορόσημα και στο σύστημα αρίθμησής μας (το οποίο επηρεάζει και πολλά πράγματα στον τρόπο που σκεπτόμαστε) το 100 είναι ένα τέτοιο ορόσημο.

Το μπλογκ αυτό, ξεκίνησε πριν από ενάμιση χρόνο (περίπου –στην πραγματικότητα, πριν από 16 μήνες) με στόχο αφενός να εξοικειώσει το ελληνόφωνο κοινό του Ίντερνετ με το έργο του Μπραντ Ουόρνερ, ενός συμπαθέστατου και πολύ ενδιαφέροντα δασκάλου του Βουδισμού Ζεν και αφετέρου να συμβάλλει στο ελληνικό περιεχόμενο γύρω από τον ίδιο τον Βουδισμό Ζεν, ένα θέμα πολύ παρεξηγημένο –και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Είναι θλιβερό –έστω, κατά τη γνώμη μου, όμως δικό μου είναι το μπλογκ!– αλλά μια από τα σημαντικότερες σχολές σκέψης της Άπω Ανατολής, εξακολουθεί να καλύπτεται πλημμελώς στην ελληνική γλώσσα. Σαφώς μπορεί κανείς να βρει αρκετά βιβλία (αν και τα περισσότερα είναι παλιότερες εκδόσεις και, συχνά, ατυχείς μεταφράσεις) όμως στο Ίντερνετ τα πράγματα είναι πολύ, πολύ περιορισμένα – για να το δει κανείς, αρκεί μια απλή αναζήτηση στο Google.

Το πρόβλημα, τουλάχιστον το δικό μου, δεν είναι μόνο στις περιορισμένες απαντήσεις που υπάρχουν αλλά και στο ποιόν των απαντήσεων. Χωρίς να θέλω σώνει και ντε να τσακωθώ με κανέναν –και γιατί να το κάνω, άλλωστε;– θα μου άρεσε πολύ να υπήρχαν έστω και 1-2 σάιτ τα οποία να παρουσίαζαν πληροφορίες για το Ζεν με τρόπο απλό, ξεκάθαρο και απογυμνωμένο από τα διάφορα «διακοσμητικά» που συνήθως συνοδεύουν κάθε τι που έρχεται από τους πολιτισμούς της Άπω Ανατολής.

Κάπως έτσι επέλεξα να χρησιμοποιήσω το υλικό του Μπραντ Ουόρνερ –δεν είναι ο μόνος λόγος, αλλά εν πάση περιπτώσει είναι ένας σημαντικός λόγος. Και σήμερα, 100 κείμενα μετά, νομίζω ότι είναι σαφές ποια είναι η θέση τόσο η δική του, όσο και (κατά προέκταση) η δική μου απέναντι στη συγκεκριμένη σχολή σκέψης και στην άσκηση που τη στηρίζει: όλοι μας μεγαλώσαμε με κλισέ και παραμυθιάσματα, όμως καλό είναι κάποια στιγμή να βάζουμε τα κλισέ και τα παραμυθιάσματα αυτά κατά μέρος και να βλέπουμε κατάματα την πραγματικότητα. Η οποία είναι απείρως συναρπαστικότερη, αν μη τι άλλο επειδή είναι... πραγματική.

Όπως έχω γράψει και άλλοτε, πρόθεσή μου είναι το μπλογκ να συνεχίσει, έστω και με κάποιους περιστασιακούς λόξιγκες, συνήθως συνδεδεμένους με τα ταξίδια μου στο εξωτερικό. Όσο το βλέπετε να συνεχίζει, συνεχίστε κι εσείς να το διαβάζετε, να το προτείνετε σε άλλους και να στέλνετε κάνα e-mail.

Ή και όχι... Εγώ θα σας πω τι θα κάνετε;

ΥΓ
Ναι, εξακολουθεί να με ενδιαφέρει πολύ το θέμα της δημιουργίας μιας ομάδας Ζαζέν και, ναι, το μπλογκ θα λειτουργήσει και, τρόπον τινά, ως μέσο «προώθησης» του βιβλίου/των βιβλίων του Μπραντ. Όμως περισσότερα επ’ αυτών, όταν θα έχω κάτι πιο συγκεκριμένο να πω, ΟΚ;

Περί κάρμα

[...]

Κάποιος μου ζήτησε να του εξηγήσω μια απάντηση που έδωσε ο Γκούντο σε μια αναγνώστρια, τη Τζόρνταν (θα βρείτε το ποστ εδώ) σχετικά με το κάρμα. Πήγα και είδα το μπλογκ του Γκούντο και η απάντηση μου φάνηκε αρκετά σαφής, όμως ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή είμαι αρκετά εξοικειωμένος με το πώς εξηγεί τα πράγματα ο Γκούντο.

Βασικά, η λέξη κάρμα συχνά παρεξηγείται –πολλοί τη θεωρούν ανάλογη με την έννοια της μοίρας και πιστεύουν ότι κάθε άνθρωπος έχει το κάρμα του, το οποίο είναι ένα τεράστιο φορτίο αποτελούμενο από τις πράξεις που έχει κάνει στο παρελθόν, και το κάρμα αυτό προκαθορίζει το μέλλον. Σε κάποιο μέτρο, αυτό όντως ισχύει. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τις συνέπειες που βάλαμε σε κίνηση με τις πράξεις μας. Όμως αυτή η οπτική γωνία έχει νόημα μόνο όταν βλέπουμε τον χρόνο με τον συνηθισμένο, γραμμικό τρόπο.

Από τη βουδιστική οπτική γωνία, ο πραγματικός χρόνος είναι μόνο αυτή η στιγμή, τώρα. Και τώρα, έχουμε πλήρη ελευθερία να πράξουμε. Το κάρμα μας, θέτει ορισμένους περιορισμούς στις πράξεις μας αυτές: αυτή τη στιγμή, το κάρμα μου με έχει φέρει στο Τόρανς της Καλιφόρνια, σε ένα σούπερ-μάρκετ και εξαιτίας αυτού του κάρμα, δεν μπορώ, για παράδειγμα, να πράξω άμεσα στο σπίτι της φίλης μου της Νίνα, στο Λος Φελίζ. Για να πράξω εκεί, πρέπει να πάρω το αμάξι και να διασχίσω τους μονίμως πηγμένους αυτοκινητοδρόμους της Νότιας Καλιφόρνια. Όλα αυτά, είναι κάρμα.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, είμαι απολύτως ελεύθερος να πράξω μέσα στα όρια που επιτρέπουν οι καρμικές μου συνθήκες. Για παράδειγμα, αυτά τα λόγια που γράφω δεν είναι προκαθορισμένα. Όμως αν απομακρυνθούμε λίγο και τα δούμε από κάποια απόσταση, θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε κάποια αλυσίδα αιτίου και αποτελέσματος που θα κάνει ακόμα και αυτά τα λόγια που γράφω αυτή τη στιγμή να μοιάζουν προκαθορισμένα.

Αν, δεις τη ζωή σου εδώ και τώρα, οποιαδήποτε αντίληψη περί προκαθορισμένης πορείας πάει στα τσακίδια, όμως παρόλα αυτά, θα πρέπει να προσέχουμε τι κάνουμε καθώς πάντοτε υπάρχουν συνέπειες. Από την άλλη, δεν πρέπει να είμαστε δειλοί –πρέπει να πράττουμε με κάποιο βαθμό τόλμης και, παρόλο που ξέρουμε ότι οι πράξεις μας θα έχουν συνέπειες, πρέπει να πράττουμε.

Για παράδειγμα, αυτή την περίοδο γράφω ένα καινούριο βιβλίο. Μέσα απ’ αυτό, προσπαθώ να καταρρίψω (και μάλιστα αρκετά βίαια), πολλές από τις αντιλήψεις που έχει ο κόσμος για το πώς πρέπει να είναι ένας δάσκαλος του Ζεν. Βεβαίως, με απασχολεί ότι το βιβλίο αυτό θα αναστατώσει πολύ κόσμο, καθώς χτυπάει άμεσα ορισμένες πολύ αγαπημένες ψευδαισθήσεις πολλών. Πιστεύω, ωστόσο, ότι η τελική συνέπεια ενός τέτοιου χτυπήματος θα είναι θετική και πιστεύω ότι είναι αναγκαίο να το κάνω.

Ένα μέρος μου, θέλει να είναι πιο χαμηλών τόνων και να μη ζορίζει τα πράγματα. Όμως η διαίσθησή μου, μου λέει ότι είναι καλύτερα να ζορίσω ορισμένα πράγματα και μάλιστα πολύ επειδή πρέπει να γίνει και επειδή δεν πρόκειται να το κάνει κανείς άλλος.

Νομίζω ότι όλοι μας παλεύουμε όλη την ώρα μ’ αυτού του είδους τα ζητήματα. Είναι δύσκολο να ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, τι είναι σωστό. Και γι αυτό ασκούμαι στο Ζαζέν καθημερινά. Πιστεύω ότι η ισορροπία που δίνει η άσκηση, θα με βοηθήσει να καταλάβω τι είναι πιο σωστό και τι πρέπει να κάνω.

ΟΚ;

[...]

Μπραντ Ουόρνερ – Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2008

ΥΓ
Ο Γκούντο που αναφέρεται στο κείμενο είναι, βεβαίως, ο Γκούντο Ουάφου Νισιτζίμα, δάσκαλος του Μπραντ Ουόρνερ. Πληροφορίες στα σχετικά link αριστερά.

Ντέιβιντ Τσάντγουϊκ και πραγματική άσκηση

[…]

Όταν ήμουν στο Κέντρο Ζεν του Σαν Φρανσίσκο, είχα την ευκαιρία να συναντήσω τον θρυλικό Ντέιβιντ Τσάντγουϊκ (David Chadwick), συγγραφέα του Crooked Cucumber: The Life and Teaching of Shunryu Suzuki, και του πολύ αγαπημένου μου βιβλίου σχετικά με το Ζεν και την Ιαπωνία, Thank You and Ok!: An American Zen Failure in Japan –αγοράστε τα και τα δύο. Ο Ντέιβιντ έχει επίσης ένα εξαιρετικό σάιτ σχετικά με τον Σούνριου Σουζούκι, το οποίο ονομάζεται cuke.com και βρισκόταν στο Κέντρο Ζεν του Σαν Φρανσίσκο για την τελετή αποτέφρωσης ενός από τους παλιότερους οικότροφους του Κέντρου, του Ιντίλιο.

[…]

Σήμερα το πρωί καθόμουν και έκανα Ζαζέν και μου ήρθε η εξής σκέψη: πολλοί άνθρωποι κάθονται να κάνουν Ζαζέν, ανακαλύπτουν ότι ο νους τους είναι γεμάτος θόρυβο και φλυαρία και θεωρούν ότι όλα αυτά είναι περισπασμός από την «πραγματική» άσκηση. Όμως κάνουν λάθος –αυτός ο θόρυβος και η φλυαρία είναι η πραγματική άσκηση.

Θα τολμούσα να πω ότι οι μισές ερωτήσεις που δέχομαι από τους αναγνώστες είτε των βιβλίων μου, είτε του μπλογκ μου, είναι στην ουσία παραλλαγές αυτού του προβλήματος και οι απαντήσεις είναι στην ουσία παραλλαγές αυτής της απάντησης. Όσες φορές και αν την παραφράσω, ωστόσο, πάντα βρίσκεται κάποιος που θα πει «Ναι, ΟΚ, όμως...» αναγκάζοντάς με να προσπαθήσω να σκεφτώ έναν ακόμα τρόπο να πω το ίδιο πράγμα. Κανένα πρόβλημα, βεβαίως, καθώς έτσι έχω κάτι να κάνω και αποφεύγω τις κακές παρέες και τους μπελάδες. Επίσης, οι διάφορες παραφράσεις της απάντησής μου, εξακολουθούν να πουλάνε με τη μορφή καινούριων βιβλίων ή άρθρων για τα Suicide Girls.

[...]

Μπραντ Ουόρνερ – Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2008